بازآفرینی پایدار شهری در طراحی و بهینهسازی فضاهای شهری بر ای گروههای کم توان جسمی - حرکتی (مطالعه موردی: منطقه 12تهران)
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
چکیده
در سالهای اخیر بازآفرینی شهری به عنوان رویکردی برای نوسازی محیط شهری مطرح شده است. با توجه به این امر بازآفرینی پایدار شهری رویکردی جامع جهت بازگرداندن توسعۀ اجتماعی، کالبدی، اقتصادی و زیستمحیطی به مناطق شهری است. با توجه به اثرات مهم بهینه-سازی فضای شهری بر کیفیت زندگی شهروندان به ویژه کمتوان و ناتوان حرکتی در اماکن عمومی،روابط اجتماعی و فعالیتهای اقتصادی از ضرورتهای توسعه پایدار شهری است. دراین پژوهش سعی شده است با توجه به محدودیتهای فیزیکی افراد ناتوان شرایط مناسبسازی محیط شهری تحلیل گردد. در این راستا به منظور گـردآوری دادهها از روش کتابخانهای و پیمایشی بهرهگرفته شده است. جامعه آماری این تحقیق افراد ناتوان حرکتی و آکوندروپلازی در منطقه 12تهران است. بدین منظور پرسشنامهای توسط مبتلایان به کوتولگی و کمتوان تکمیل شد. با استفاده از آزمون T تک نمونهای کیفیت محیط شهری منطقه مورد سنجش قرار گرفت و در مرحله بعد با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی رگرسیون چندگانه، شاخصهای تاثیرگذار بر کیفیت محیط شهری منطقه مورد شناسایی قرارگرفت. بنابر این مراحل نتایج آزمون T تک نمونهای نشان داد که از نظر ساکنان ناتوان حرکتی،کیفیت و رضایت از محیط شهری منطقه 12در سطح بالای قرار ندارد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که در سطح ویژگیهای کالبدی– فضایی، در منطقه زیر شاخص سازمان دسترسی و راهها دارای بیشترین تاثیر518/0= B را بر میزان رضایت شهروندان دارا میباشد. در سطح ویژگیهای کارکردی– خدماتی، زیر شاخص خدمات رفاه اجتماعی 531/0B= دارای بیشترین تاثیر میباشند. در سطح ویژگیهای محتوایی، زیر شاخص سلامت محیطی680/0B= و 627/0B= بیشترین تاثیر را دارند.