پیشران های کلیدی اثرگذار بر کیفیت زندگی در خام شهرها(مطالعه موردی: شهر مصیری)
نویسندگان
1 کارشناسیارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
در دهههای گذشته با توجه به تمرکز بیش از حد جمعیت در شهرهای بزرگ و مشکلاتی که گریبانگیر این شهرها شده و همچنین با توجه به اهمیت تعاملات سکونتگاههای روستایی و شهری بهمنظور ایجاد یک نظام برنامهریزی هماهنگ سرزمینی، ایجاد سکونتگاههای روستا- شهری به عنوان یکی از راهکارها و سیاستهای مهم مدنظر قرار گرفته است. برهمین اساس در سالهای اخیر سکونتگاههای روستایی زیادی به نقاط شهری تبدیل شدهاند. یکی از موارد مورد توجه در این تغییر، تغییرات صورت گرفته در کیفیت زندگی ساکنان است. در این راستا، هدف از پژوهش حاضر، بررسی رضایتمندی ساکنان شهر مصیری از کیفیت زندگی خود بعد از ارتقای سکونتگاه است. برای این منظور مجموعه شاخصهای اجتماعی، آموزش، اقتصادی، مدیریت،بهداشت و درمان و کالبدی- فضایی استفاده شد. دادههای پژوهش بهصورت میدانی و با استفاده از پرسشنامه گردآوری شد. برای تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش از روشهای آماری همچون آزمون تی تک نمونهای، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و کای اسکوئر استفاده شد. نتایج پژوهش نشان میدهد ارتقای سکونتگاه نتوانسته است تغییرات مطلوبی در زندگی ساکنان ایجاد کند، با توجه به نتایج، ساکنان از کیفیت زندگی خود در ابعاد مورد بررسی رضایت پایینی دارند. به اعتقاد آنها با توجه به اهمیت عملکرد مدیریت شهری و همچنین تغییرات شاخصهای اقتصادی در بهبود وضعیت کنونی، نیاز است این دو شاخص و عوامل تاثیرگذار در بهبود آنها در اولویت رسیدگی و برنامهریزی قرار گیرد. در آخر پیشنهاد میشود؛ استفاده از ظرفیت موقعیت ارتباطی درون و بروناستانی، بهبود تجهیزات شهری و بسترسازی رشد اقتصادی با تاکید بر بخش کشاورزی و صنایع کوچک بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
