تغییرات اقلیمی و برنامه هفتم توسعه ایران در یک نگاه
نویسندگان
1 استاد دانشگاه تهران
doi
10.22125/agmj.2023.186488چکیده
سناریوهای تغییر اقلیم آینده خوشی را از نظر منابع آب و محیط زیست برای کشورمان پیشبینی نمیکنند. راهکارهای اصلی مدیریت تغییرات اقلیمی مبتنی بر کاهش نرخ انتشار گازهای گلخانهای و یا سازگاری با آن است و بین این دو سازگاری با تغییرات اقلیمی برای مناطق خشک و نیمهخشک به ویژه برای کشورهای در حال توسعه عملیتر و کاربردیتر است. به گزارش 2022 آی.پی.سی.سی ایران متاسفانه از جمله معدود کشورهای انگشت شماری است که اقدام موثری در سطوح راهبردی، سیاستی و برنامهریزی در جهت سازگاری با تغییر اقلیم انجام نداده است وچنین به نظر میرسد که دخالت نهادهای قانونگذاری / اجرایی کشور به مساله سازگاری اقلیمی تنها و موثرترین راه برای فایق آمدن بر مشکلات و کاستیهای موجود باشد و این در حالی است که متاسفانه پیشنویس برنامه هفتم توسعه در این مورد ساکت به نظر میرسد و هیچ سر فصل جداگانهای به آن اختصاص داده نشده است. از آنجا که آیندهنگری اقلیمی یکی از الزامات اصلی برنامهریزی محسوب میگردد، تدوین و تصویب قانون جامع تغییر اقلیم که در ان برنامه اقدام ملی برای کاهش اثرات تخریبی وارتقاء سازگاری با تغییرات اقلیمی گنجانده شده باشد میتواند وصول به اهداف برنامه را ممکن سازد. همچنین سازگاری با تغییرات اقلیمی مسائل پژوهشی جدیدی را در بسیاری از زمینهها ازجمله حوزه کشاورزی و امنیت غذایی نیز ایجاد میکند. خوشبختانه این مساله در لایحه برنامه هفتم توسعه با هدف ارتقاء بهرهوری و اثربخشی تحقیقات و پژوهش با تاکید بر پژوهشهای دانشگاهی و موسسات پژوهشی و حتی رسالههای تحصیلات تکمیلی گنجانده شده است. ارزیابی موضوعهای پژوهش با خط ارتباطی سامانه نظام ایدهها و نیازها (نان) https://nan.ac پیشنهاد شده است. مطالعات مربوط به سازگاری جامعه محور با تغییرات اقلیمی که در مطالعات ملی تقریباً مغفول مانده نیز مبحثی است که در همین ماده پژوهشی باید منظور گردد.