تحلیل رابطه خودکارآمدی و نشاط کاری با نقش میانجی امیدواری در معلمان مقطع ابتدایی شهر بیرجند
نویسندگان
1 دانشیار مدیریت آموزشی پردیس علوم رفتاری دانشگاه بیرجند
2 استادیار مدیریت آموزشی پردیس علوم رفتاری دانشگاه بیرجند
3 کارشناسی ارشد رشته مدیریت آموزشی دانشگاه بیرجند
doi
10.22034/fakh.2020.205960.1370چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودکارآمدی در نشاطکاری با میانجیگری امیدواری معلمان انجام گرفته است. روش پژوهش توصیفی همبستگی و جامعه آماری شامل معلمان مقطع ابتدایی شهر بیرجند در سال تحصیلی 1396-1397 به تعداد 1500 نفر بودند که با استفاده از نمونهگیری طبقهای (برخورداری و جنسیت)، تعداد 306 نفر انتخاب گردید. برای سنجش متغیر خودکارآمدی و امیدواری از پرسشنامه لوتانز (2007) و نشاط کاری از پرسشنامه شایروم (2004) استفاده گردید. ضریب پایایی پرسشنامهها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بررسی و برای خودکارآمدی 84/0، امیدواری 84/0 و نشاط کاری 91/0 برآورد گردید. تجزیه و تحلیل دادهها در سطح توصیفی (فراوانی، میانگین و انحراف معیار) و سطح استنباطی (همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس، رگرسیون و الگویابی معادلات ساختاری) انجام گرفت. نتایج حاکی از آن بود که خودکارآمدی با میزان 55/0Beta= پیشبینی کننده نشاط کاری و با 73/0Beta= پیشبینی کننده امیدواری است. همچنین امیدواری با 68/0Beta= پیشبینی کننده نشاط کاری معلمان ابتدایی شهر بیرجند میباشد. یافتهها نشان داد که امیدواری نقش میانجی بین خودکارآمدی و نشاط کاری ایفاء میکند و مدل پژوهش از برازش خوبی برخوردار بود.