ارزیابی میزان تابآوری بافت تاریخی شهر کرمان در برابر زلزله و ارائه راهبردهای ارتقا آن
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران. تهران، ایران
2 دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
تابآوری شهری به جایگاهی از شهر اشاره دارد که به دلیل مدیریت و برنامهریزی درست قدرت تحمل خود را در برابر بحرانهای طبیعی و انسانی افزایش داده و با کمترین میزان خسارت مالی و جانی میتواند بحرانی را پشت سر گذاشته و در کوتاهترین زمان به حالت طبیعی خود بازگردد. در همین راستا پژوهش حاضر نیز به دنبال ارائه راهبردهای برای ارتقا میزان تابآوری در بافت تاریخی شهر کرمان میباشد. روش پژوهش توصیفی –تحلیلی و با استفاده از روشهای مشاهدهای، مصاحبهای و پرسشنامه صورت گرفته جامعه آماری آن تمامی ساکنان بافت تاریخی کرمان میباشد که در سرشماری سال1395جمعیتی بالغبر51087 نفر بوده است. برای تخمین حجم نمونه از جدول مورگان استفادهشده است، که مطابق این جدول 381 نمونه برآورد شد. این پرسشنامههای بهصورت تصادفی ساده در سطح محدوده پخش گردید. بعد از استخراج اطلاعات موردنظر با استفاده از برنامه SPSS تجزیهوتحلیل گردیدند. وضعیت موجود نشان داد که بافت تاریخی کرمان ازنظر شاخص اجتماعی، اقتصادی، کالبدی، نهادی تابآوری وضعیت نامطلوبی دارد. به همین دلیل ماتریس SWOT تشکیلشده و نقاط قوت، ضعف، فرصت، تهدید بافت تاریخی ازنظر تابآوری در آن تدوین گردید. سپس با استفاده ازنظر متخصصین و کارشناسان مطلع از وضعیت بافت تاریخی کرمان امتیازبندی گردید. و بعد از تجزیهوتحلیلهای مربوط مشخص گردید، که موقعیت استراتژیکی بافت تاریخی کرمان موقعیت استراتژیهای بازنگری، انطباقی است. ازاینرو بعد از تدوین استراتژیهای مطلوب و مناسب با وضعیت تابآوری بافت تاریخی کرمان ماتریس برنامهریزی کمی (QSPM) تشکیلشده و در این مرحله نیز با استفاده ازنظر متخصصین استراتژیها اولویتبندی شدند. مهمترین استراتژیها در رده اول توجه به توسعه میان افزا برای تسریع درروند نوسازی بافت و مکانیابی و ایجاد پایگاههای مدیریت بحران در فضاهای خالی بافت برای تسریع در عملیات امداد و نجات در شرایط اضطراری میباشد.