ارزیابی انعطافپذیری اجزای زنجیره تأمین کاشی و سرامیک ایران با رویکرد معادلات ساختاری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت صنعتی دانشگاه علامه طباطبایی و عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی یزد
2 استاد، دانشگاه علامه طباطبایی تهران
3 دانشیار، دانشگاه علامه طباطبایی تهران
4 دانشیار دانشگاه علامه طباطبایی تهران
doi
چکیده
موفقیت یک شرکت بستگی به توانایی آن در یکپارچگی و هماهنگی، در شبکه پیچیدهای از ارتباطات تجاری در میان اجزای زنجیره تأمین دارد. در این فضای رقابتی شدید، کلید مزیت رقابتی پایدار در ارائه خدمات و هماهنگی در انجام فعالیتها با کیفیت بالا است که در نهایت منجر به رضایتمندی مشتری نهایی خواهد شد. هدف از این تحقیق ارائه مدلی برای ارزیابی انعطافپذیری بین اجزای مختلف زنجیره تأمین (تأمینکننده، تولیدکننده، توزیعکننده و مشتری) است. روششناسی تحقیق مبتنی بر مطالعه جامع مبانی نظری و شناسایی و گروهبندی شاخصها با استفاده از تحلیل عاملی است. همچنین، ارائه مدل مبتنی بر مهمترین عوامل ایجاد انعطافپذیری در زنجیره تأمین هدف اصلی میباشد. این عوامل در سه گروه در نظر گرفته شدند: بین تأمینکننده و تولیدکننده، بین تولیدکننده و توزیعکننده، بین توزیعکننده و مشتری؛ و تأثیرات بین همه عوامل از تأمین کننده به سمت مشتری ترسیم شد. نتایج نظر سنجی از خبرگان منتخب در صنعت کاشی و سرامیک ایران، نشان داد که تمامی روابط پیشنهادی قابل قبول بوده و مدل مورد تایید میباشد. بنابراین، توجه به تمامی این عوامل بر انعطافپذیرتر نمودن زنجیره تأمین کاشی و سرامیک ایران مؤثر است. همچنین اثرات این عوامل بر روی هم نشان داد که توجه به علتها میتواند افزایش انعطافپذیری را تسهیل کند.