بررسی کارکرد وقف علمی و رفاه اجتماعی در دارالایتام شادمهر
نویسندگان
1 دکتری تاریخ ایران اسلامی از دانشگاه خوارزمی
doi
10.22034/fakh.2020.212060.1380چکیده
وقف بهعنوان یکی از راههای حفظ اصل املاک شخصی و تخصیص عواید آن به مصارف مورد علاقه واقف در تاریخ ایران اهمیت زیادی داشته و در دورههای مختلف مورد توجه بوده است. وقف دارالایتام و تعیین شرایطی برای تحصیل در علوم جدید برای افراد تحت سرپرستی آن، پدیدهای مدرن به شمار میآید. دارالایتام قهرمان شادمهر بهعنوان تنها نمونه از نوع خود در خراسان آن روزگار و تأکید واقف آن بر کسب مهارتهای تحصیلی و شغلی توسط کودکان تحت پوشش، موردی خاص جهت مطالعه است و واقف با رویکردی علمی، شرایط استفاده از وقف را مشخص کرده است. این پژوهش بر آن است تا به این سؤال پاسخ دهد که چگونه دارالایتام شادمهر شکل گرفت و چه اقداماتی برای تعالی و کسب رفاه اجتماعی ایتام انجام داد؟ و قصد دارد با تکیه بر اسناد خانوادگی و آرشیو شخصی رضاقلی میرزا قهرمان و مصاحبه با افرادی که به نوعی با مؤسسه ذیربط ارتباط داشتهاند به شیوه توصیفی-تحلیلی به این پرسش پاسخ گوید و برای این مقصود از مقایسه دارالایتام با برخی موارد مشابه بهره جسته است و به این نتیجه رسیده است که اغلب افرادی که دوره کامل اقامت در مؤسسه مزبور را طی کردهاند و عملاً حدود هفت سال را در آنجا آموزشهای علمی، عملی و تربیتی دیدهاند، هر کدام در جامعه کنونی در حرفه انتخابی خودشان بهعنوان افراد مورد وثوق و موفق مطرح هستند.