گفتگوی دینی مسلمانان و مسیحیان در دربار گورکانی: زمینه، کیفیت و نتایج
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد گروه تاریخ،دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران، تهران
2 استادیار گروه تاریخ،دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران، تهران
doi
10.22111/jhr.2024.45933.3581چکیده
در پژوهش حاضر مقطعی از گفتگوهای دینی مسلمانان و مسیحیان بررسی میشود که در هند دوره گورکانی صورت پذیرفته است. مسئله پژوهش ناظر بر واکاوی زمینه، کیفیت و نتایج این گفتگوی دینی در چهارچوب سنت مجادلات اسلامی-مسیحی و تأثیری است که دو عامل زمینهای بر روند و جهتگیری گفتمانی آن داشته است؛ نخست، نگرش فرهنگی شاهان گورکانی، بهویژه جهانگیر شاه و دوم، شرایط ویژه زمانه که ظهور استعمار پرتغال و بازوی فرهنگی آن یعنی تبشیر مسیحی محور آن بود. مبنای استنادی بررسی، گزارشها و روایاتی است که به قلم افراد حاضر در متن گفتگوها نگاشته شده است. این گزارشها در مرتبه نخست، شامل یک ردیه حجیم فارسی با نام آیینه حقنما، نوشته ژروم گزاویه، مبشر یسوعی پرتغالی و نیز، تقریری از مناظرهها و مجادلات دینی است که زیر عنوان مجالس جهانگیری توسط عبدالستار لاهوری گردآوری شده است. محتوای این منابع در کنار دیگر مطالب و شواهد مرتبط، با یک رهیافت تحلیلی-استنباطی، ارزیابی و در جهت پاسخ به پرسش محوریِ پژوهش استفاده شده است. تمرکز اصلی پژوهش بر ترسیم نمایی از کیفیت این گفتگوها در دربار جهانگیر کورگانی و تبیین سهم وی در شکلگیری فضای این مناظرات است. همزمان، چندوچون حضور نمایندگان ادیان در متن گفتگوها، محتوا و سرشت آن، منطق مجادله و دستاوردهای آن نیز واکاوی میشود. نتیجه بررسی نشان میدهد که سرشت و چهارچوب گفتگوی دینی میان مسلمانان و مسیحیان در دوره گورکانی، در عین اینکه آن را میتوان تداومی از سنت جدل اسلامی-مسیحی قلمداد کرد، آشکارا از عوامل و مؤلفههای زمانه تأثیر پذیرفته بود. این عوامل عبارت بودند از نگرش فرهنگی و دینی شاهان گورکانی، نفوذ و رسمیت زبان فارسی بهمثابه زبان رسمی دربار و دیوان حکومت گورکانی و نیز، ظهور و گسترش استعمار پرتغال که تبشیر مسیحی با محوریت یسوعیان گفتمان فرهنگی آن را نمایندگی میکرد.