نقش دربار سلاطین محلی قلمرو شرقی خلافت عباسی در گسترش تنجیم
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام.دانشگاه شهید بهشتی.تهران.ایران
doi
10.22111/jhr.2023.43915.3471چکیده
برآمدن حکومتهای مستقل و نیمه مستقل، در فاصله قرون4 تا 7 هجری همزمان با ضعف ساختار سیاسی خلافت عباسی و افول نظارت مرکزی در مناطقی از جهان اسلام بود. این تقارن علاوه بر ایجاد تغییرات گسترده اجتماعی و سیاسی باعث ایجاد دگرگونیهای فرهنگی در سرزمینهای اسلامی گردید. در این زمان دربار سلاطین محلی به کانون توجه و مهاجرت علما و دانشمندان تبدیل شد و این روند همچنان در روزگار تثبیت قدرت مغولان و عصر ایلخانان تداوم یافت . منجمان به عنوان مطلعان از اسرار آسمان در دربار سلاطین حضوری پررنگ و اثرگذار یافتند. «جداول نجومی» یا «زیجها» و سایر ادوات تنجیم، از جمله ابزارهای منجمان برای پیشگویی رخدادهای آینده در قرون میانه اسلامی بود. حال سوال اصلی این است که با توجه به جایگاه تنجیم در عملکردهای سیاسی سلاطین، این امر چه تأثیری بر توزیع جغرافیایی جداول نجومی در فاصله قرون 4 تا ۷هجری داشته است؟ در این تحقیق از روش تاریخی به منظور توصیف و تحلیل دادهها استفاده شده است. یافتههای مقاله نشان میدهد، در فاصله قرون 4 تا ۷ تغییر مکانی تدوین جداول نجومی از بغداد به سایر نواحی سرزمینهای اسلامی به ویژه ایران و ماوراءالنهر رخ داده است. همچنین احداث رصدخانهها در این مناطق، نگارش زیجهای دقیق به نام حکام محلی و تدوین زیجها به زبان فارسی نمونههایی از اثرگذاری رویکرد تنجیمی دربار سلاطین بوده است.