رشد شهرنشینی درفرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس ( بوشهر،1340-1355‌ش)

نویسندگان

1 استادیار گروه تاریخ دانشگاه ادبیات و علوم انشانی دانشگاه خلیح فارس.بوشهر .ایران.

2 دکتری تاریخ مطالعات ایران بعد از اسلام.از دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر،ایران

3 دانشیار گروه تاریخ ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه خلیج فارس بوشهر.ایران.

doi
10.22111/jhr.2023.42403.3388
چکیده

شهرنشینی یکی از مشخص‌ترین نمود تکامل جوامع انسانی است. گسترش روزافزون شهرنشینی و افزایش تعداد شهرها و تغییرات کمی و کیفی آن‌ها تحت تأثیر عوامل مختلفی نظیر صنعتی شدن، مهاجرت روستائیان به شهرها، تحولات اجتماعی و فرهنگی در جوامع مختلف بوده است. از دهه 20 به بعد که کشور دچار تحولات سیاسی عمده‌ای شد تحرک و جابجایی‌های داخلی در کشور نیز بسیار محسوس گردید. در ادامه این روند در آغاز دهه چهل و با انجام اصلاحات اجتماعی توسط محمدرضا شاه این تحرک­ در کشور شدت بیشتری یافت که پیامد بارز آن گسترش شهرها و توسعه شهرنشینی در دهه چهل و بعد از آن بود. سؤال این پژوهش این است که وضعیت فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج‌فارس (بوشهر) در طی سال­های 1340 تا 1355 ش از لحاظ جمعیت شهری و رشد شهرنشینی چگونه بود و تعداد شهرهای آن از نظر کمی چه تغییری یافت؟ روش پژوهش حاضر توصیفی- تحلیلی با مطالعه منابع کتابخانه­ای و اسنادی و تحلیل ثانویه داده­های سرشماری نفوس و مسکن در فاصله سال‌های مورد نظر است. طبق یافته‌های پژوهش فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج ‌فارس که در سال­های قبل از دهه چهل دارای کمترین میزان شهرنشینی در کشور بود، در سال­های بعد از آن با رشد شهرنشینی بالایی مواجه شد. بوشهر مرکز فرمانداری پذیرای بیش از 50 درصد مهاجرین داخلی استان بود و گسترش جمعیت شهری در آن موجب توسعه فیزیکی شهر و پیدایش پدیده حاشیه‌نشینی در شهر شد؛ بااین‌حال به دلیل تراکم پایین جمعیت تعداد شهرهای آن­ در طول سال­های مورد نظر افزایش چندانی نداشت.