مهاجرت کارگران ایرانی به جنوب قفقاز و وضعیت زندگی آن‌ها در آستانه سده بیستم میلادی

نویسندگان

1 تهران ، دانشگاه شهید بهشتی دانشکده علوم و انسان، گرایش تاریخ ایران بعد از اسلام

2 استاد،گروه تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی ، دانشگاه شهید بهشتی ،تهران، ایران.

3 دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه علوم آکادمی آذربایجان، باکو

doi
10.22111/jhr.2023.44519.3521
چکیده

تحولات اقتصادی جنوب منطقه­ی قفقاز، زمینه ظهور صنایع جدیدی چون نفت، سیمان، استخراج معادن، ساختمان‌سازی، نساجی و غیره را فراهم آورد. استخراج و بهره‌برداری صنعتی از چاه‌های نفت باکو در مقیاس وسیع نیز یکی از جلوه‌های این تحول بود. این اقدامات نیاز به نیروی کار را به شدت افزایش داد، به طور­که نیروی کار بومی پاسخگوی این نیاز نبود. از طرف دیگر بیکاری فصلی در جامعه کشاورزی ایران، به‌خصوص آذربایجان و هم‌جواری این ایالت با قفقاز، فرصت­های شغلی جدیدی برای این کشاورزان و کارگران فراهم ساخت. پرسش اصلی پژوهش حاضر، ناظر به وضعیت زندگی و سطح رفاه کارگران ایرانی قفقاز است. یافته‏‌های این مقاله برپایه آمارها و اطلاعات مندرج در اسناد بایگانی­های روسیه، گرجستان و آذربایجان نشان می‏دهد؛ باوجوداینکه کارگران ایرانی در این دوره، نقش مهمی در اقتصاد کشاورزی، صنایع نفتی و ارتباطی قفقاز داشتند، اما درآمد بسیار کمی داشته و در وضعیت رفاهی اسفناکی به سر می‌بردند. بیشتر این کارگران بی‌سواد و به صورت مجرد زندگی می کردند و به علت کار طاقت‌فرسا، میزان بیماری و مرگ و میر در میان آنها بسیار بالا بود.