مهاجرت کارگران ایرانی به جنوب قفقاز و وضعیت زندگی آنها در آستانه سده بیستم میلادی
نویسندگان
1 تهران ، دانشگاه شهید بهشتی دانشکده علوم و انسان، گرایش تاریخ ایران بعد از اسلام
2 استاد،گروه تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی ، دانشگاه شهید بهشتی ،تهران، ایران.
3 دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه علوم آکادمی آذربایجان، باکو
doi
10.22111/jhr.2023.44519.3521چکیده
تحولات اقتصادی جنوب منطقهی قفقاز، زمینه ظهور صنایع جدیدی چون نفت، سیمان، استخراج معادن، ساختمانسازی، نساجی و غیره را فراهم آورد. استخراج و بهرهبرداری صنعتی از چاههای نفت باکو در مقیاس وسیع نیز یکی از جلوههای این تحول بود. این اقدامات نیاز به نیروی کار را به شدت افزایش داد، به طورکه نیروی کار بومی پاسخگوی این نیاز نبود. از طرف دیگر بیکاری فصلی در جامعه کشاورزی ایران، بهخصوص آذربایجان و همجواری این ایالت با قفقاز، فرصتهای شغلی جدیدی برای این کشاورزان و کارگران فراهم ساخت. پرسش اصلی پژوهش حاضر، ناظر به وضعیت زندگی و سطح رفاه کارگران ایرانی قفقاز است. یافتههای این مقاله برپایه آمارها و اطلاعات مندرج در اسناد بایگانیهای روسیه، گرجستان و آذربایجان نشان میدهد؛ باوجوداینکه کارگران ایرانی در این دوره، نقش مهمی در اقتصاد کشاورزی، صنایع نفتی و ارتباطی قفقاز داشتند، اما درآمد بسیار کمی داشته و در وضعیت رفاهی اسفناکی به سر میبردند. بیشتر این کارگران بیسواد و به صورت مجرد زندگی می کردند و به علت کار طاقتفرسا، میزان بیماری و مرگ و میر در میان آنها بسیار بالا بود.