ظهور و افول حکمرانی ملوک هرموز در خلیج‌فارس

نویسندگان

1 گروه تاریخ، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران،

3 استاد گروه تاریخ دانشکده ادبیات ،دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

4 استادیار گروه تاریخ، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22111/jhr.2022.36153.2964
چکیده

جغرافیای تاریخی سرزمین‌های شمالی قلمرو ملوک هرموز حوزه مطالعاتی این مقاله است. دسترسی به دریا به‌خصوص قرار گرفتن در گلوگاه ورودی خلیج‌فارس، وجود خورهای متعدد که امکان پهلو گرفتن لنج‌های باری و صیادی را فراهم می‌کرد و نیز دسترسی به دیگر سرزمین‌های کرانه‌ای و پس کرانه‌ای حاصلخیز مانند جلگه میناب و دشت حاصلخیز رودان، وجود منابع آب شرب به‌خصوص رودخانه رودان و میناب و مهمتر از همه قرار گرفتن در مسیر خشکی و دریایی راه ادویه از مهم‌ترین مزیت‌های هرموز کهنه بود که زمینه استقرار، استقلال و بسط قدرت ملوک هرموز را فراهم می‌ساخت.  این مقاله قصد دارد به این پرسش اساسی  پاسخ دهد که: جغرافیای هرموز چه نقشی در شکل گیری و بسط قدرت فرمانروایان هرموز داشته‌است؟ یافت پاسخ این سوال با  روش توصیفی– تحلیلی و رویکرد تاریخی متکی بر جغرافیای تاریخی هرمز کهنه و جایگاه آن  در شکل گیری فرمانروایی ملوک هرموز در اواسط سده پنجم هجری قمری خواهد بود.