پاسخ جوانهزنی بذر و رشد گیاهچه شیرینبیان به خراشدهی شیمیایی و سطوح جیبرلیکاسید
نویسندگان
1 گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران. رایانامه: marziehbesharati@gmail.com
2 نویسنده مسئول، گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران. رایانامه: jalalghanbari@agr.uk.ac.ir
3 گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران. رایانامه: khajoei@uk.ac.ir
doi
10.22059/jci.2021.328615.2595چکیده
زیستگاههای طبیعی شیرینبیان بهطور چشمگیری کاهش یافته در حالیکه تقاضا برای آن در حال افزایش است. بذرهای شیرینبیان بهدلیل خواب ثانویه تحمیلشده توسط پوسته سخت دانه سرعت جوانهزنی پایینی را نشان میدهند. در این مطالعه که در بهار 1400 در دانشگاه شهید باهنر کرمان انجام شد، اثر متقابل خراشدهی با سولفوریکاسید (97-95 درصد بهمدت 60 دقیقه) با غلظتهای جیبرلیکاسید (صفر، 100، 250، 500 و 1000 میلیگرم در لیتر) بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار موردبررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد با وجود اینکه در بذور خراشدهی شده تفاوتی در جوانهزنی بین سطوح جیبرلیکاسید ملاحظه نشد، تیمار با غلظت 250 میلیگرم در لیتر جیبرلیکاسید در شرایط عدم خراشدهی جوانهزنی را 36 درصد نسبت به شاهد بهبود داد. در مقابل، با افزایش غلظت جیبرلیکاسید طول گیاهچه، ارتفاع ساقه، تعداد برگ، تعداد برگ مرکب، سطح برگ، وزن تر و خشک ساقه و ریشه افزایش و شاخص کلروفیل (SPAD) کاهش یافت. در نتیجه، خراشدهی شیمیایی و تیمار با جیبرلیکاسید 1000 میلیگرم در لیتر میتواند بهطور مؤثری سرعت و یکنواختی جوانهزنی و همچنین رشد اولیه گیاه شیرینبیان را افزایش دهد.
