مناسبات علمی ایران دوره ایلخانی با دیگر ملل و مناطق
نویسندگان
1 استاد ، گروه تاریخ، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
2 دکتری تاریخ علم دوره اسلامی، گروه تاریخ علم، پژوهشکده مطالعات فلسفی و تاریخ علم، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.
3 استادیار دانشگاه فرهنگیان لرستان، گروه آموزش تاریخ، دانشگاه فرهنگیان لرستان، خرمآباد، ایران
doi
10.22111/jhr.2022.35766.2928چکیده
در دوران ایلخانان (736-654 ه. ق)، با توجه به گستردگی قلمرو مغول و همچنین تسامح و تساهل فکری و مذهبی آنان، فضای مناسبی جهت تردد عالمان و اندیشمندان سرزمینهای مختلف در ایران به وجود آمد که در سایه آن مناسبات علمی گستردهای بین قلمرو ایلخانی و دیگر کانونهای تمدنی جهان آن عصر برقرار شد. در این فضا، حمایت همهجانبه متولیان علم و آموزش در ایران به همراه روحیه دانشپژوهی، رحله طالبان علم، رفتوآمد گسترده دانشمندان ایران و دیگر سرزمینها را رقم زد. این روابط دوسویه، در احیای فعالیتهای علمی در ایران و مبادله میراث و یافتههای علمی این سرزمین با ملل مختلف از شرق دور تا دنیای غرب نقش بسزایی داشته است و باید آن را از نتایج مثبت و قابلملاحظه حکومت ایلخانان در بعد علمی و فرهنگی در ایران قلمداد کرد. در این مقاله، با رویکرد توصیفی – تحلیلی، ضمن شرح مبادلات علمی بین دانشمندان قلمرو ایلخانی با اندیشمندان دیگر کشورهای جهان، علل و عوامل زمینهساز برای پیدایش این مناسبات موردبررسی قرار خواهند گرفت.
