نقش راههای ارتباطی سیستان و قندهار در مناسبات ایران و هند در دوره صفوی (بر اساس نقشه گیوم دولیل فرانسوی)
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ دانشگاه ولایت ایرانشهر، سیستان و بلوچستان،ایران
2 دانشجوی دکتری تاریخ ایران اسلامی گروه تاریخ دانشگاه تهران، تهران.ایران
doi
10.22111/jhr.2021.37924.3102چکیده
ارتباطات ایران و هند در دوره صفوی بهواسطه تحولات داخلی، منطقهای و جهانی از اهمیت ویژهای برخوردار بود. این ارتباطات هم از مسیر دریا و هم از مسیرهای زمینی برقرار بود. ازآنجاکه ایالت سیستان در دوره صفوی در همسایگی هند قرار داشت و ایالت قندهار نیز یک ایالت مرزی محسوب میشد، یکی از مسیرهای ارتباطی ایران و هند در دوره صفوی، راههای سیستان و قندهار بود. اهمیت ارتباطی راههای این مسیر به حدی بود که از نگاه نقشهنگاران اروپایی در آن زمان نیز غافل نمانده است. یکی از نقشههای جالبتوجه در خصوص ترسیم راههای ایران در دوره صفوی، نقشه گیوم دولیل Guillaume Delisle)) فرانسوی است. با توجه به اهمیت ارتباطات ایران و هند در دوره صفوی و ترسیم راههای ارتباطی ایران و هند در نقشه گیوم دولیل، این سؤال مطرح است که راههای ترسیمشده سیستان و قندهار در نقشه گیوم دولیل، چه نقشی در مناسبات ایران و هند داشتند؟ یافتههای این تحقیق نشانگر آن است که با استفاده از رباطها و کاروانسراها تمهیدات امنیتی و امکاناتی راههای سیستان و قندهار فراهمشده بود و بخش عمدهای از مناسبات سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی ایران و هند از مسیر ارتباطی این راهها انجام میگرفت. هدف این نوشتار معرفی راههای ترسیمشده سیستان و قندهار در نقشه گیوم دولیل و تبیین نقش ارتباطی این راهها در مناسبات ایران و هند در دوره صفوی است که به روش تاریخی با توصیف و تحلیل دادههای جمعآوریشده، به انجام رسیده است.