اثر انواع توسعه مالی بر همگرایی درآمد سرانه با تاکید بر صکوک

نویسندگان
doi
10.22051/jfm.2026.47977.2949
چکیده

ادبیات گسترده­ای درباره فرضیه همگرایی درآمد سرانه و نقش توسعه مالی وجود دارد ولی ادبیات نظری و تجربی درباره اثر روش­های مختلف متعارف و غیرمتعارف تأمین‌مالی بر همگرایی درآمد سرانه محدود است. در همین راستا، هدف اصلی پژوهش حاضر، تحلیل مقایسه­ای اثر این روش­ها بر همگرایی درآمد سرانه با به‌کارگیری الگوی گشتاورهای تعمیم‌یافته (GMM) در نمونه‌ای متشکل از 13 کشور عرضه­کننده صکوک طی دوره زمانی 2021-2012 است. یافته‌های پژوهش حاضر، نشانگر تأیید فرضیه همگرایی بتا و سیگما است. همچنین، نتایج نشان می‌دهد اولاً، نظام بانکی، صکوک، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی و حکمرانی اثر مثبت و معنی­دار بر همگرایی درآمد سرانه دارند. ثانیاً، اندازه اثرگذاری صکوک بر همگرایی درآمد سرانه در مقایسه با بازار پول (بانک) کمتر است که می‌تواند ناشی از حجم پایین انتشار صکوک و بانک‌محور بودن کشورهای منتخب باشد. ثالثاً، به نظر می­رسد وجود ریسک‌های سیستماتیک بالا در بازار سهام باعث شده است که بازار سهام و آزادی اقتصادی در افزایش همگرایی درآمد سرانه کشورهای منتخب ناتوان باشند. درمجموع، نتایج این پژوهش، نشانگر اثر مثبت توسعه مالی بر همگرایی درآمد سرانه است. برای حصول به همگرایی، ایجاد ثبات اقتصادی و فراهم کردن شرایط لازم برای به‌کارگیری مطلوب و مؤثر ابزار مالی برای سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی ضروری است