تأثیر گفتمان بصری در تداوم و تقویت قرائت های تحریفی از واقعه کربلا (مطالعه موردی: تصویرسازی محاربه قاسم بن الحسن(ع) در مراثی دوره قاجار، اثر میرزا علی قلی خویی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تاریخ ایران اسلامی از دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22111/jhr.2020.35590.2909چکیده
ازجمله موضوعات مغفول در زمینه تحریفات واقعه کربلا، تأثیر عناصر بصری در تداوم و تقویت این جریان است. این تحریفات که در گزارشهای روضهالشهدا، متأثر از آثار پیشین، تا حد بارزی بهصورت تجمیع شده بروز یافت، در دوره قاجار با ورود چاپ سنگی و سهولت در انتشار کتاب، در دیوانهای مراثی بهصورت گسترده ادامه یافت. در این میان یکی از قابلیتهای چاپ سنگی، بهرهگیری از تصویرسازیهای درونِ متن و مرتبط با وقایع (ترجمه گفتمان مکتوب به گفتمان بصری) بود. هدف از پژوهش حاضر با تکیهبر روش توصیفی-تحلیلی پاسخ به این پرسش است که تصویرسازیهای میرزا علیقلی خویی از مجلس محاربه قاسم بن الحسن(ع) با فرزندان اَزرَق شامی، در طوفانالبکاء، ماتمکده و اسرارالشهاده، بهمثابه گفتمانی بصری از چه پیشامتنهای متأثر و تا چه میزان در تداوم و تقویت این گزارش تحریفآمیز نقش داشته است؟ یافتهها حاکی از آن میباشد که تصاویر (متن) ضمن تأثیر از پیشامتنهای موجود و اختصاصاً روضهالشهدا، به گسترش این گزارش تحریفآمیز پرداخته است، بهطوریکه این جریان را میتوان متأثر از هنجارها و باورهای جامعه و اختیارات هنری، جهت خلق سیمایی حماسی از قاسم(ع) و نیز نمایش قدرت تصویرسازی در تقابل نسبی با سایر گونههای مراسم یادبود کربلا دانست.واژگان کلیدی: قاسم بن الحسن(ع)، گفتمان بصری، قرائتهای تحریفی، تصویرسازی، چاپ سنگی، میرزا علیقلی خویی.