گویش بیرجندی: بقا یا زوال؟

نویسندگان

1 استادیار گروه زبانشناسی و زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه بیرجند

2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبانشناسی همگانی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه بیرجند

3 استادیار گروه زبانشناسی و زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه بیرجند

doi
10.22034/fakh.2015.143731
چکیده

تحولات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در سال های اخیر به همراه توسعه­ی صنعت، فناوری و ارتباطات، موجب گرایش گویشوران زبان­ها و گویش­های بومی و اقلیت به زبان­ ملی کشورمان یعنی فارسی معیار شده است و این روند، عاملی برای تضعیف جایگاه و تهدیدی برای حفظ زبان­ها و گویش­های محلی به حساب می­آید. بیرجندی یکی از گویش­های محلی کشورمان است که در سال­های اخیر کاربرد آن در حوزه های مختلف کاهش یافته و فراگیران این گویش در نسل جوان هر روزه کمتر می­شوند. هدف این پژوهش، به دست دادن شواهدی در مورد جایگاه اجتماعی این گویش و میزان کاربرد آن در حوزه­های مختلف با استفاده از پرسشنامه، مصاحبه و مشاهده در چهار گروه تحصیلی، پنج گروه سنی و دو گروه جنسیتی در شهر بیرجند است. بررسی داده­های این پژوهش نشان می دهند که به طور نسبی بیشترین میزان کاربرد گویش بیرجندی مربوط به حوزه خانواده است و هر چه حوزه رسمی­تر می­شود، میزان کاربرد گویش بیرجندی کاهش می یابد. سن در کاربرد گویش در حوزه ها و موقعیت­های مختلف مؤثر است. در مجموع یافته های این پژوهش از زوال تدریجی گویش بیرجندی در منطقه حکایت دارد.