نقش منطقه گرایی در حفظ صلح و امنیت منطقهای: با تأکید بر نقش سازمان همکاری اسلامی در منطقه خاورمیانه
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق دانشکده علوم اجتماعیواقتصادیدانشگاه الزهرا
doi
10.22091/csiw.2017.810چکیده
فرایند منطقهای شدن واکنشی به عدم توانایی الگوی دولت- ملت در دستیابی به نتایج مطلوب بوده که به تحدید حاکمیت میپردازد. فصل هشتم منشور ملل متحد بر نقش مؤثر ترتیبات منطقهای در حفظ صلح و امنیت منطقهای و حل اختلافات محلی از طریق این ترتیبات تأکید کرده است. در همین راستا خاورمیانه از میانهی قرن بیستم، مرکز توجه جهانی به شمار میرفته است. منشور سازمان همکاری اسلامی با تأکید بر باورهای اسلامی بر ضرورت ارتقاء و تحکیم اتحاد و همبستگی دولتهای عضو در تأمین منافع مشترک خود در عرصهی بینالمللی تأکید کرده است.در این مقاله، ضمن پرداختن به جایگاه حقوقی سازمان همکاری اسلامی در قالب فصل هشتم منشور ملل متحد، نقش این سازمان به عنوان یکی از ظرفیت های موجود، در تأمین صلح و امنیت منطقه مطمحنظر است. در این راستا قابلیتهای قانونی و محدودیتهای عملی سازمان همکاری اسلامی در این خصوص نیز بررسی میگردد، تا در نهایت مشخص شود که اصولاً ترتیبات منطقهای با لحاظ پارهای ملاحظات میتوانند گزینهی مناسبی برای حفظ صلح و امنیت یک منطقه به شمار روند.