روایتی از شکلگیری بنای پیربکران در عهد ایلخانان
نویسندگان
1 کارشناسارشد، مطالعات معماری ایران، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان
2 استادیار، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران
3 عضو هیئتعلمی گروه باستانشناسی، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
doi
10.22052/jias.2025.254309.1282چکیده
بنای تاریخی پیربکران، بهعنوان یکی از نمونههای برجستۀ مجموعه مزارات شکلگرفته در دورۀ حکومت ایلخانان است. این بنا را میتوان بازتابی از پیچیدگیهای فرهنگی، مذهبی و اجتماعی آن دوره دانست. این پژوهش با هدف تبیین عوامل فرهنگی مؤثر در شکلگیری، سیر تکامل و تحولات این بنا، در بستری از تاریخنگاری فرهنگی انجام شده است. روش تحقیق مبتنیبر رویکرد تاریخ فرهنگی و بر مبنای رویکرد کیفی و روش تاریخی است و دادهها ازطریق منابع مکتوب، مادی، شفاهی و تصویری، به شیوهای تلفیقی از دور روش مطالعات کتابخانهای و میدانی گردآوری شدهاند. برای دستیابی به هدف پژوهش، ابتدا نقش و تأثیر انسان بهعنوان مهمترین عامل در شکلگیری فرهنگ بررسی شده و سپس، با استناد به تقسیمبندی فرهنگ به دو ساحت مادی و غیرمادی، عوامل مؤثر بر شکلگیری و تداوم بنای پیربکران مورد واکاوی قرار گرفته است. در این چارچوب، برخلاف رویکردهای سنتی که عمدتاً به ذهنیت نخبگان جامعه توجه دارند، این تحقیق بر بنیانهای فکری و ذهنیت عامۀ مردم در دوران ایلخانی متمرکز است. یافتهها نشان میدهد که ذهنیت عامه، باورهای دینی و انگارههای مردمی در زمینه و زمانۀ تاریخی بنا، نقشی تعیینکننده در فرایند شکلگیری، سیر تکامل و تحولات معماری آن داشتهاند. این پژوهش، بنای پیربکران را نه صرفاً بهعنوان یک اثر معماری، بلکه بهمثابۀ تبلوری از جهاننگری مردم عامه در دورۀ ایلخانان تحلیل میکند.