قاعده مایضمن در حقوق مدنی ایران؛ با رویکردی تطبیقی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز (نویسنده مسؤول).
2 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز.
doi
10.22091/csiw.2015.562چکیده
قاعده «مایضمن» از قواعد بسیار مشهور فقهی است که هرچند مبنای روایی خاصی در ارتباط با آن وجود ندارد، اما به عنوان یک قاعدهی اصطیادی در کتب فقهی و حقوقی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. این قاعده از دو جزء اصل و عکس تشکیل شده است؛ قاعده بدین معنا است که هر عقدی که صحیح آن ضمانآور باشد، باطل آن نیز ضمانآور است؛ و هر عقدی که صحیح آن ضمانآور نباشد، باطل آن نیز ضمانآور نخواهد بود. در حقوق مدنی ایران نیز میتوان ردپای استفاده از مفاد این قاعده را یافت. اگرچه نظرات مخالفی نیز وجود دارد و برخی از حقوقدانان از اساس این قاعده را باطل میپندارند؛ بااینحال، در نوشتار حاضر میکوشیم کاربرد قاعدهی مذکور در حقوق مدنی را بررسی نموده، و در بیان مباحث علاوه بر تطبیق مطالب در فقه امامیه و عامه، از ارائه موضوعاتی در حقوق فرانسه نیز بهره خواهیم برد.
