سید مرتضی آوینی؛ سوژه هنر انقلاب
نویسندگان
1 دانشکده علوم اجتماعی.دانشگاه تهران.ایران
2 عضو هیئت علمی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jsal.2025.376470.666313چکیده
کامران آوینی، سید مرتضی آوینی، سید شهیدان اهل قلم. روند حرکت شخصیتی را نشان میدهد که با «هر آن که جز خود» آغاز و با «روایت فتح» ادامه و در بیست فروردین 1372 به هنرمند معیار انقلاب تبدیل شد. حیات آوینی همواره ظهوریافته با مکتوبات و مستندهای بصری بوده و تاثیرات برآمده از آن آثار نمایانگر شیوهای از ظهور امر اجتماعی/سیاسی در ایران معاصر است. چگونگی ساخت سوژه آوینی و فرایندی که به ساخت این سوژه میانجامد آشکارگی عملکرد مفهومی/عملی حکشده در زیست اجتماعیست که تحلیل پدیدارشناسانه آن را از یک امر «درخود» به «برای خود» بدل میسازد تا بدین طریق پیوند زنده هر سوژه با تاریخ پدیداریاش را آشکار و نقش بنیادین ارتباط میان عناصر منظومهگون را در «کشف» کیستی سوژهها برجسته سازد. اما آن چه در این میان مسئله آوینی را قابل مطالعه می کند سوژه وارگی او پس از فقدان است و این یعنی فهم ساز و کاری که پس از شهادت سوژه آوینی را در ساز و کار حوزه عمومی چنان برجسته ساخت که در ایام حیات آگاهانه سعی به فاصلهگیری از آن داشت تا جایی که مجموعه روایت فتح فاقد تیتراژی که نام او در آن درج شود بود.بدین ترتیب میتوان از فرایندی پرسید که در آن «قدرت»سوژهها را تولید و تحت اقتدار خود حفظ میکند و اگر قدمی به پیش برداریم میتوان به میانجی بررسی زیست/آثار آوینی فرایند تبدیل او از یک «فرد» به «سوژه»ی هنر انقلاب را صورتبندی کرد.