آسیبشناسی پژوهشهای زبان و ادبیات فارسی در حوزه عاطفه شعری
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ننگرهار، جلالآباد، افغانستان
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
3 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
doi
10.30465/lir.2025.9616چکیده
عاطفه از محرکهای اصلی شکلگیری آثار هنری به ویژه شعر محسوب میشود. از اینرو، دانشمندان از گذشتهها به نقش عنصر عاطفه در شعر تاکید کردهاند. در این اواخر در زمینة عاطفهپژوهی در حوزة ادبیات فارسی کارهایی انجام شده است. در تمام این تحقیقات پژوهشگران بدون توجه به اینکه عاطفه از بحثهای اساسی دانش روانشناسی است، به تحقیق پرداختهاند. عدم توجه به دانش روانشناسی و تکیه بر باورهای غیر علمی در بارة عاطفه، آسیبهای زیادی بر این تحقیقات وارد کرده است. روانشناسان در مورد چیستی و انواع عاطفه پژوهشهای زیادی انجام دادهاند که استفاده از این پژوهشها در شناخت درست عاطفه یک امر مهم پنداشته میشود. جستار حاضر به روش توصیفی – تحلیلی جریان عاطفهپژوهی را در حوزة ادبیات فارسی بهخصوص پژوهشهای دانشگاهی به بررسی گرفته است، بعد از بررسی پژوهشها مشخص شده است که نظریه محور نبودن، فقدان روششناسی علمی، درک نادرست از عاطفه، تکیه بر معنی ظاهری واژهها، انتخاب نادرست عنوان، عدم تناسب عنوان با محتوا، همسانی محتوایی عناوین فرعی و کلیگویی از آسیبهای عمدة این پایاننامهها محسوب میگردد.
