نابرابری مسکن شهری در استان های ایران
نویسندگان
1 دانشیار اقتصاد دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه شهید باهنر کرمان
doi
10.22034/ecoj.2021.30066.2379چکیده
نابرابری اقتصاد به وجود دو یا چند نوع متمایز از بخشهای اقتصادی در یک اقتصاد اشاره دارد. ابعاد نابرابری در حوزههای مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی قابل بحث است. پژوهش حاضر با استفاده از شاخصهای مسکن شهری به بررسی وضعیت نابرابری مسکن بین استانهای کشور و سطحبندی مناطق طی سه دوره 85، 90 و 95 با استفاده از این شاخصها پرداخته است. در این مطالعه از 8 شاخص کالبدی-اجتماعی و اقتصادی برای بررسی وضعیت موجود استفاده شده است. برای وزن دهی شاخصها از روش آنتروپی شانون، سطحبندی توسعهیافتگی و بررسی نابرابری استانها از مدل تاپسیس و آزمون فرضیهها از ضریب همبستگی پیرسن استفاده شده است. نتایج به دست آمده از سطح توسعهیافتگی مسکن شهری استانهای کشور نشان میدهد طی دوره 10 ساله 85-95 وضعیت توسعه مسکن شهری بهبود یافته است. اما پراکندگی میزان توسعهیافتگی طی همین دوره بیشتر شده است. به این معنی که نابرابری در شاخصهای مسکن افزایش یافته است. آزمون فرضیات نیز نشان میدهد که با افزایش رشد شهرنشینی، توسعهیافتگی مسکن شهری کاهش یافته است. یافتههای تحقیق میتواند سیاستگذاران و برنامه ریزان را در تدوین سیاستها و برنامههای مناسب در زمینه توسعه و برقراری عدالت اجتماعی در بخش مسکن یاری دهد.