ویژگی های روانسنجی مقیاس تحمل پریشانی(سیمونز و گاهر، 2005)در سالمندان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

2 استادیار، گروه مشاوره، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

3 استاد گروه روان شناسی بالینی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

4 استاد گروه مشاوره، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.22054/jem.2022.65915.3341
چکیده

تغییراتی که در زندگی سالمندان به وجود می‌آید، می‌تواند تأثیرات عمیقی بر زندگی سالمند و بهداشت روانی او ایجاد کند. اگر شخص انعطاف‎پذیر و سازگار باشد بیشتر می‌تواند با این تغییرات کنار بیاید. پژوهش حاضر به‌منظور بررسی ویژگی های روانسنجی مقیاس تحمل پریشانی در سالمندان انجام گرفت. پژوهش حاضر از لحاظ هدف، کاربردی و از نظرروش، توصیفی از نوع پیمایشی بود. جامعه‌ی آماری پژوهش حاضر شامل تمامی سالمندان آشیانه خالی شهر تهران در سال 1399 بودندکه از بین آن‌ها به شیوه نمونه‌گیری در دسترس تعداد 278 نفر از بین افراد واجد شرایط که داوطلب همکاری در پژوهش بودند، به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامۀ تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) پاسخ دادند. نتایج تحلیل عاملی اکتشافی با روش مؤلفه‌های اصلی، علاوه بر عامل کلی تحمل پریشانی، چهار عامل (تحمل، جذب، ارزیابی و تنظیم) را برای پرسشنامه تحمل پریشانی تأیید کرد. برای بررسی پایایی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ و برای تعیین روایی عاملی آن از تحلیل عاملی تأییدی استفاده شد. یافته‎ها نشان داد که پرسشنامه از همسانی درونی قابل قبولی برخوردار است و ضرایب پایایی عامل های پرسشنامه تحمل پریشانی بین 64/0 تا 82/0 است. همچنین ضریب کل پایایی پرسشنامه برابر با 89/0 است. همچنین برای تعیین روایی عاملی از تحلیل عاملی تأییدی استفاده شد که نتایج تحلیل عاملی تأییدی مؤید این است که ساختار پرسشنامه برازش قابل قبولی با داده‌ها دارد و کلیه شاخص‌های نیکویی برازش، مدل را تأیید می‌کنند. بنابراین می‎توان نتیجه گرفت که با توجه به خصوصیات روان‌سنجی مطلوب، این پرسشنامه ابزار مناسبی برای تعیین تحمل پریشانی در سالمندان آشیانه خالی است.