اقتباس صورت و معنا در سرودههای امیری فیروزکوهی
doi
10.48308/hlit.2021.101804چکیده
اقتباس و بازآفرینی معانی و مضامین متون مختلف، همواره از سدههای گذشته تاکنون نزد آفرینشگران متون ادبی امری ساری و جاری بوده است. امیری فیروزکوهی در گسترة شعر معاصر، شاعر سنتگرای صاحبسبک با زبان و بیان خاص خود است که با طبع لطیف و نکتهسنج خود و با احاطه و اشراف خوبی که بر زبان و ادب فارسی و عربی داشت، توانست معانی و مضامین شعری متنوعی را در سرودههای خود بیافریند و عرضه نماید. باوجود این، او در پرداخت مضامین و معانی شعری، از متون دیگر نیز تأثیر پذیرفته و در اغلب موارد به طرز هنرمندانهای در سرودههایش مندرج ساخته است. در مقالة حاضر به روش توصیفی و تحلیلی، دیوان امیری از منظر تأثیرپذیری از متون مختلف نقد و بررسی شده است. یافتههای پژوهش آشکار میسازد امیری برخلاف گمان برخی از پژوهشگران، صرفاً متأثر از صائب تبریزی نیست. شاعر در بخشی از مضمونپردازیهایش متأثر از قرآن و احادیث است و در بخشی دیگر، از متون ادبی منظوم و منثور دیگر شاعران و نویسندگان ایرانی و غیرایرانی، بویژه شاعران معروف سدههای پنجم تا یازدهم هجری همچون خاقانی، سعدی، مولوی و صائب، تأثیر پذیرفته است.