سازگاری رفتاری ساکنان خانه‌های ویلایی و آپارتمانی شهر رشت در فصل تابستان

نویسندگان

1 استاد، دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران

2 استاد، گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی

3 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی

doi
10.22052/jias.2022.246485.1059
چکیده

رفتار ساکنان یکی از عوامل اصلی تأثیرگذار بر مصرف انرژی و طراحی ساختمان‌هاست. با توجه به اینکه افراد بیشتر وقت خود را داخل خانه سپری می‌کنند، داشتن شناخت کافی از رفتارهای سازگارانه و چگونگی تعامل افراد با سیستم‌های ساختمان در راستای بهبود آسایش حرارتی ساکنان و کاهش مصرف انرژی، امری مهم و ضروری تلقی می‌شود. ازاین‌رو بررسی رفتارهای سازگارانۀ افراد در مقابل عدم آسایش حرارتی در خانه‌های ویلایی و آپارتمانی شهر رشت، هدف این پژوهش است. بر اساس مطالعۀ میدانی و از طریق پرسشنامه،‌ اطلاعات مورد نیاز خانه‌ها در طی تابستان 1400 تهیه و از مدل رگرسیونی دومتغیره و چندمتغیره برای تحلیل داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که 48 و 57 درصد ساکنان خانه‌های ویلایی و آپارتمانی دارای احساس حرارتی خنثی بوده و بر اساس استاندارد اشری (1±)، آسایش حرارتی به‌ترتیب برابر با 84 و 80 درصد به دست آمد. همچنین محدودۀ آسایش حرارتی ساکنان نسبت به استانداردها بالاتر است. از ‌‌‌جمله راهکارهای غیرفعال ساکنان برای دستیابی به آسایش حرارتی نیز کم کردن لباس، نوشیدن مایعات خنک، باز کردن پنجره‌ها و تغییر مکان در مقایسه با راهکارهای فعال برای مقابله با عدم آسایش حرارتی تعیین شد. تأثیرگذارترین متغیرها در معادلۀ رگرسیونی چندگانه نیز دمای داخلی، سرعت جریان هوای بیرونی، تعداد فضای داخلی و ترجیح حرارتی در خانه‌های ویلایی و مساحت ساختمان و ترجیح حرارتی در خانه‌های آپارتمانی برای رضایت حرارتی ساکنان به دست آمد. در نتیجه قرار‌گیری محدودۀ آسایش حرارتی در دمای بالاتر از استانداردها به ما کمک می‌کند تا با شناخت کافی از رفتارهای واکنشی، غیرواکنشی و عادات فصلی ساکنان و به‌کارگیری آن‌ها در طراحی ساختمان‌ها، آسایش حرارتی حاصل شده و از هدررفت انرژی و مصرف بی‌رویۀ آن جلوگیری شود.