فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: امروزه، نانوهیدروژل‌ها جایگاه ویژه‌ای را در بین نانوحامل‌های با پتانسیل‌های بالا در صنعت داروسازی و پزشکی به خود اختصاص داده‌اند. روش‌ها: در این مطالعه ابتدا نانوهیدروژل کیتوزان و هیبرید کیتوزان- پلی اتیلن گلیکول با نسبت‌های مختلف به روش ژلاسیون یونی ساخته و ترکیب کورکومین با روش به دام‌اندازی در داخل نانوهیدروژل‌ها بارگذاری گردید. برای تایید ساخت نانوهیدروژل‌ها از تکنیک میکروسکوپ الکترونی روبشی و تکنیک پراش پرتو ایکس و برای محاسبه میزان بارگیری کورکومین توسط نانوهیدروژل‌ها و بررسی رهایش دارویی از روش اسپکتروفتومتری استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج حاکی از بارگیری موثر ترکیب کورکومین در نانوهیدروژل‌ها بود. تصاویر میکروسکوپ الکترونی نشان دهنده شکل گیری توده های نانوهیدروژلی و ماهیت ژله ای و آبی نانوهیدروژل ها بود که مناسب برای حمل و رهایش ترکیبات دارویی می‌باشند پتانسیل زتای نمونه ها تقریبا در محدوده 5- تا 20+ میلی‌ولت بود. نتایج DLS نشان داد که سایز نانوهیدروژل ها در محدوده 100 تا 400 نانومتر بود که نشان‌دهنده حالت تقریبا کلوئیدی نانوهیدروژل های تشکیل شده بود. نتایج پراش پرتو ایکس نشان‌دهنده ماهیت کریستالی کورکومین و ساختار در هم تنیده کریستالی و آمورف نانوهیدروژل‌ها بود که پتانسیل بالایی را در رهایش‌های کنترل‌شده دارند. نتایج حاصل از رهایش نیز نشان داد که میزان رهایش کورکومین از نانوهیدروژل‌ها در pH های نسبتا اسیدی و دماهای بالا بیشتر است که علت این رفتار می‌تواند ناشی از وضعیت بار مولکولی کورکومین و حساس به حرارت بودن پلیمرهای به کار رفته در مطالعه باشد. نتیجه‌گیری: بنابراین، نانوهیدروژل‌های حاوی کورکومین می‌تواند گزینه مناسبی برای مدیریت درمان بیماران سرطانی و اختلالات التهابی باشد.