فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به رغم مطرح شدن «توسعه­ی پایدار» به عنوان چارچوبی مناسب برای توسعه طی سه دهه اخیر و واکنش مثبت بسیاری از دولت ها به آن، این پرسش وجود دارد که آیا دولت های تنظیم گر حق انسان­ها برای بهره مندی از توسعه­ی پایدار را تقویت می کنند یا چالش­ها و موانعی پیش روی آن قرار می دهند؟ در این پژوهش بررسی کرده ایم که چگونه اصول و سیاست­های نئولیبرالی حاکم بر دولت های تنظیم گر از قبیل رقابت بازار، خصوصی­سازی، مقررات­زدایی، آزادسازی تجارت، سرمایه­گذاری خارجی، تولیدات صادرات­گرا و توسعه­ی رشد محور، تحقق توسعه­ی پایدار را با مانع روبرو ساخته­است و به همین دلیل حق انسان ها در بهره مندی از توسعه پایدار را مخدوش می سازد. برای این منظور از روش تحلیلی-توصیفی بهره گرفته­ایم و این پیشنهاد را مطرح کرده ایم که ایجاد نهادهای بین المللی جدید برای تقویت الزام آوری معاهدات محیط زیستی، در پیش گرفتن سیاست هایی که به کاهش فقر و نابرابری منجر می شود و همچنین وضع طبقه­ی جدید از مالیات ها که در ازای تخریب محیط زیست در جریان توسعه اقتصادی اخذ می شود، ممکن است به التیام وضع کنونی کمک نماید.