بررسی عملکرد خودترمیمی ذاتی در بتن های با مقاومت بالا
نویسندگان
1 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه یاسوج
2 دانشکده مهندسی، دانشگاه زنجان
doi
10.22034/jcee.2020.13063.1339چکیده
در تحقیق حاضر با اضافه کردن سیمان های درشت دانه با قطر بزرگتر از 75 میکرون به بتن به عنوان عامل خودترمیمی سعی به ترمیم و بهبود ترک ها شده است. در این فرایند به علت کاهش سطح مخصوص سیمان های درشت دانه و همچنین پایین بودن نسبت آب به سیمان، ذرات سیمان به طور کامل هیدراته نشده و قسمت داخلی ذرات سیمان به صورت کپسول سیمان هیدراته نشده باقی می ماند. با شکست و ایجاد ترک در بتن، کپسول های سیمانی حاوی سیمان های هیدراته نشده، شکسته شده و با آب عملآوری واکنش نشان داده و به علت افزایش حجم حاصل از تولید محصولات هیدراتاسیون (hydration) مجدد ذرات سیمانی، باعث بسته شدن و ترمیم ترک می شوند. در این تحقیق ابتدا به کمک آزمایش مقاومت کششی به روش دو نیمه شدن در نمونه های استوان های ترک ایجاد شده و پس از ثابت نگهداشتن عرض ترک با استفاده از بست های فلزی به میزان 200 میکرون و عمل آوری مجدد، خودترمیمی در خصوصیات مکانیکی با تعیین مقاومت کششی ثانویه و خودترمیمی در خصوصیات نفوذپذیری با آزمایش نفوذ آب بررسی شد. نتایج نشان داد که اولاً در بتن های ساختهشده قابلیت خودترمیمی وجود دارد و ثانیاً تأثیر سیمان درشت دانه در این عملکرد به مراتب بیشتر از تأثیر نسبت آب به سیمان می باشد. همچنین با استفاده از سیمان درشت دانه به عنوان عامل بهبودی، نمونه ها 12 تا 29 درصد بهبودی در مشخصات مکانیکی و 41 تا 100 درصد بهبودی در نفوذپذیری بتن ترکخورده از خود نشان دادند.
