تأثیر قارچ مایکوریزا و عناصر تغذیه ای بر بعضی از صفات دانهال پسته در برهمکنش با بیمارگر Phytophtora drescleri
نویسندگان
1
2
3
4
doi
10.22051/jab.2021.29444.1341چکیده
پسته یکی از مهمترین اقلام صادراتی ایران است. یکی از بیماریهایی که در بیشتر مناطق پسته کاری به درخت پسته خسارت وارد میکند بیماری گموز با عامل Phytophthora drescleri است. قارچهای مایکوریزا از جمله میکروارگانیسمهای موفق در زمینه کنترل بیولوژیک و از عوامل تأثیرگذار بر کاهش شدت بروز بیماری های پوسیدگی ریشه هستند. عناصر غذایی قادر به افزایش سطح تحمل یا مقاومت گیاهان به بعضی بیماریها نیز هستند. در این پژوهش با استفاده از قارچهای مایکوریزا و عناصر غذایی مختلف به مبارزه با بیماری گموز پرداخته شد. در این مطالعه ابتدا ترکیبات سولفات آمونیوم، سولفات پتاسیم و سوپرفسفات تریپل علیه این بیماری به کار گرفته شد. نتایج نشان داد که بیشترین میزان کاهش رشد قارچ بیمارگر مربوط به غلظت 2500 پیپیام ترکیب سولفات آمونیوم با میزان 16/67 درصد نسبت به شاهد بود. در بخش دوم این مطالعه تأثیر تیمارهای مختلف شامل استفاده از قارچ مایکوریزا و سولفات آمونیوم هر کدام به تنهایی و همچنین ترکیب این دو در کاهش بیماری ناشی از بیمارگر P. drescleri بر روی صفاتی مانند وزن تر و خشک ریشه و اندامهای هوایی و همچنین میزان عناصر فسفر، نیتروژن و پتاسیم مورد ارزیابی قرار گرفت. در نهایت میزان بیان دو ژن پراکسیداز و کاتالاز در این مطالعه ارزیابی شد. نتایج نشان داد زمانیکه از تیمار قارچ مایکوریزا و سولفات آمونیوم به صورت همزمان استفاده شد، بیشترین وزن خشک و تر اندام هوایی و ریشه، در مورد هر دو رقم سرخس و بادامی زرند در عدم حضور بیمارگر، مشاهده شد.