توسعه مدل تصمیم‌گیری چندمعیاره بهترین- بدترین- ویکور برای ارزیابی پیمانکاران پروژه‌های عمرانی؛ مطالعه پروژه‌های عمرانی استان خراسان‌جنوبی

نویسندگان

1 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه حکیم سبزواری

2 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه حکیم سبزواری

3 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه حکیم سبزواری

doi
10.22034/jcee.2020.40796.1953
چکیده

در سال‌های اخیر، تعیین اهمیت معیارهای ارزیابی و رتبه‌بندی پیمانکاران به‌­عنوان چالش‌های اساسیِ پروژه‌های عمرانی می‌باشد. بنابراین، استفاده از الگوریتمی سازمان‌یافته و روشی با قابلیت ‌اطمینان بالا که بتواند در ارزیابی و رتبه‌بندی پیمانکاران به کارفرمایان پروژه‌های عمرانی یاری رساند، ضروری است. بدین ‌منظور، در این پژوهش رویکردی مبتنی ‌بر تلفیق روش­ بهترین- بدترین و روش ویکور فازی به­‌منظور رتبه‌بندی پیمانکاران در پروژه‌های عمرانی گازرسانی استان خراسان جنوبی ارائه شده است. پیمانکاران رقابتی مورد مطالعه در این پژوهش دارای سابقه اجرایی در پروژه‌های گازرسانی استان می‌باشند، که در انجام سه پروژه قبلی خود موفق بوده‌اند و گواهی حُسن انجام کار را از شرکت گاز استان دریافت نموده‌اند. براین ‌اساس، ابتدا توسط روش بهترین- بدترین، وزن معیارها و زیرمعیارها توسط عوامل کارفرما تعیین گردیده است. سپس به‌­منظور رتبه‌بندی پیمانکاران، از روش ویکور فازی استفاده شده است. مطابق نتایج محاسباتی، معیار اقتصادی و مالی دارای بیش­ترین وزن (348/0) و معیار داشتن ماشین­ آلات و تجهیزات دارای کم­ترین وزن (080/0) در بین معیارها است. در مورد زیرمعیارهایِ معیار اقتصادی و مالی، زیرمعیار توان مالی دارای بیش­ترین وزن و زیرمعیار پرداخت دستمزد دارای کم­ترین وزن است. برای معیار ماشین­ آلات و تجهیزات زیرمعیار ماشین­ آلات مرتبط با پروژه دارای بیش­ترین وزن و زیرمعیار ماشین آلات ویژه و انحصاری دارای کم­ترین وزن است. در رتبه ­بندی نهایی پیمانکاران نیز "پیمانکار 1" دارای بیش­ترین و "پیمانکار 5" دارای کم­ترین میزان اولویت است. انتظار می­رود این پژوهش بتواند به‌عنوان رویکردی مناسب جهت اتخاذ تصمیمات برای حصول موفقیت در اجرای پروژه‌های مجموعه مورد مطالعه و نیز سایر کارفرمایان دولتی و خصوصی مورد استفاده قرار گیرد.