مدلسازی استراتژی کنترلی اولین توقف و تمام توقف اتوبوسها در شرایط عدم قطعیت
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه مهندسی حمل و نقل، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 استادیار، گروه مهندسی حمل و نقل، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.22119/jte.2022.360498.2618چکیده
با توجه به اهمیت حفظ عملکرد شبکه در شرایط اختلال در یک سطح مطلوب، در دهههای اخیر تعریفی جدید برای ارزیابی عملکرد شبکههای حملونقلی ارائه شده است که اعتمادپذیری شبکه را در شرایط عدم قطعیت بیان میکند. ازاینرو ارزیابی قابلیت اطمینان عملکرد شبکههای حملونقل در طراحی و یا ارتقا و بازسازی آنها نقش بسیار پراهمیتی پیدا کرده است. یکی از اقدامات برای افزایش قابلیت اطمینان استفاده از استراتژیهای کنترلی است که باعث کاهش زمان انتظار مسافران در ایستگاه میگردد. برای استراتژی کنترلی تمام توقف، دو سناریوی عدم وجود شرایط سبقت اتوبوسها و سناریوی وجود شرایط سبقت اتوبوسها موردبررسی قرارگرفته است. برای هرکدام از استراتژیهای کنترلی تمام توقف و اولین توقف یک مدل ریاضی جداگانه ارائه شده تا زمان توقف بهینه اتوبوسها در ایستگاه بهصورتی مشخص شود که زمان انتظار مسافران کمینه شود. سپس به بررسی محدودیت مربوط به حداکثر زمان توقف اتوبوسها در شرایط عدم قطعیت (محدودیت نرم) و تاثیر آن بر روی تابع هدف پرداخته شده است. برای بررسی تاثیر شرایط عدم قطعیت بر روی استراتژیهای کنترلی از یک مثال فرضی استفاده شده است. نتایج مربوط به زمان انتظار مسافران برای سطح اطمینانهای مختلف برای هرکدام از استراتژیها آورده شده است. در استراتژی کنترلی اولین توقف و تمام توقف(سناریو اول) با افزایش سطح اطمینان، زمان انتظار مسافران افزایش مییابد اما در استراتژی کنترلی تمام توقف(سناریو دوم) تغییرات سطح اطمینان تاثیری در مقدار تابع هدف ندارد و تابع هدف تقریبا ثابت است.