بهینهسازی ساختار قراردادهای بانکی بر مبنای الگوی قراردادهای ناقص در بانکداری بدون ربای ایران
نویسندگان
1 استادیار اقتصاد دانشگاه امام صادق علیهالسلام و عضو هیئت علمی پژوهشکده پولی و بانکی
2 دانشگاه امام صادق
3 عضو هیئت علمی دانشگاه امام صادق علیهالسلام
4 عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه امام صادق(ع)
doi
10.30471/iee.2020.6256.1880چکیده
قراردادی که برخی جنبههای آن تصریح نشده باشد یا اجرای آن بدون هزینه امکانپذیر نیست، ناقص است. در فضای پیچیده و نامطمئن اقتصاد، معمولاً قراردادهای بانکی و مالی ناقص هستند. ناقص بودن قرارداد سبب کاهش اثربخشی آن میشود. هدف این مطالعه بررسی الزامات قراردادهای بانکی کشور از منظر نقص در قراردادهاست. این مطالعه نقش عوامل مختلف ایجادکننده نقص در قرارداد را بر عملکرد قراردادهای بانکی کشور تحلیل خواهد نمود. نتایج این پژوهش نشان میدهد که قراردادهای بانکی کشور به دلیل اثباتناپذیری قراردادها، هزینه مبادله زیاد، نااطمینانی، ابهام و پیچیدگی در قراردادها، ناقص هستند که موجب عدم اجرای کامل تعهدات و شکلگیری شرایط فرصتطلبی و مشکل گرفتاری در قراردادهای بانکی کشور میشود. درنتیجه لازم است مکانیسمهایی برای جبران نقص در قراردادها طراحی شود. با توجه به عدم اجرای کامل غربالگری مشتریان در نظام بانکی کشور به نظر میرسد بهترین مکانیسم جبران نقص در قرارداد افزایش همبستگی بانک و مشتری در قالب الگوی بانکداری رابطه محور است که میتواند مشکلات ناشی از نقص در قراردادها را کاهش دهد.