ارزیابی اجرای آبگذر اصلاحی جاده میانگذر بر اکوسیستم دریاچه ارومیه با استفاده از روشهای دینامیک سیالات محاسباتی و تحلیل مکانی
نویسندگان
1 گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
2 گروه مهندسی آب، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تبریز
3 گروه مهندسی آب، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تبریز
doi
10.22034/jcee.2020.10594چکیده
دریاچه ارومیه بزرگترین دریاچه داخلی ایران و بزرگترین دریاچه آب شور در خاورمیانه میباشد. در سالهای اخیر تغییرات اقلیمی، کمبود بارندگی، افزایش سطح زیر کشت اطراف دریاچه، احداث سدهای گوناگون در بالادست حوضه آبریز دریاچه و عوامل مختلف دیگر، همگی شرایط دریاچه را از لحاظ زیستمحیطی، هیدرولیکی، کیفیت آب و رسوبگذاری به شرایط بحرانی نزدیک کردهاند. در این روند نزولی شرایط دریاچه، احداث میانگذر به عنوان یک مانع در برقراری ارتباط طبیعی بین دو بخش شمالی و جنوبی، بر پارامترهای کمی و کیفی جریان آب در دریاچه تأثیر داشته است. با تغییر شرایط جریان احتمال تغییر کیفیت آب در دو قسمت وجود دارد. بنابراین یکی از پارامترهای مؤثر در مطالعه و شبیهسازی دریاچه، مدلسازی وضعیت جریانات و تراز سطح آب آن است. از این رو، در مطالعه حاضر با استفاده از مدل دینامیک سیالات محاسباتی به شبیهسازی الگوی جریان و توزیع شوری با هدف بررسی رفتار هیدرودینامیک و اثرات احداث میانگذر در دریاچه ارومیه پرداخته شده است. نتایج حاصل از مدل با اندازهگیریها و نتایج مطالعات پیشین مورد مقایسه قرار گرفتهاند. ارزیابیها حاکی از تطابق خوب بین نتایج مدل و مقادیر اندازهگیریشده میباشد. علاوه بر این، شبیهسازی توزیع شوری در دریاچه برای یک دوره یکساله انجام گرفته و وجود میانگذر در توزیع زمانی و مکانی شوری آب آن بررسی شده است. در نهایت جهت اصلاح گردش جریان و هیدرودینامیک دریاچه، آبگذرهایی در طول میانگذر با بازشدگیهای متفاوت پیشنهاد و سپس به ارزیابی اثرات زیستمحیطی سناریوهای ارجح مدلسازی هیدرودینامیکی پرداخته شده است. خروجی مدلهای تهیه شده نشان میدهد که گزینههای پیشنهادی در تغییر سرعت آب و توزیع شوری در مناطق حساس تأثیر معناداری ایجاد نمیکنند و از نظر الزامات زیست محیطی اثرات اکولوژیکی بر منطقه، قابل قبول می باشند.