فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

  یکی از چالش های فراروی برنامه ریزی مدیریت مطلوب شهری و منطقه ای در راستای شهر و منطقه پایدار عدم تعادل و توازن در میزان توسعه پایدار شهرهای استقرار یافته در منطقه است. هدف از مقاله حاضر سنجش و تحلیل میزان توسعه پایدارشهری در ساختارهای اقتصادی- اجتماعی و فرهنگی- بهداشتی شهرهای استان آذربایجان شرقی به منظور تبیین سطوح متفاوت پایداری است. نوع تحقیق کاربردی و روش آن توصیفی- تحلیلی با استفاده از مدل ترکیبی Topsis-AHP، ضریب آنتروپی، ضریب پراکندگی، نرم افزارArc GIS وSPSS است. داده ها و اطلاعات موردبررسی و تحلیل شامل30 شاخص است. مهمترین یافته های پژوهش نشان می دهد که شهر تبریز با دارا بودن 1378935 نفر و57.91 درصد از جمعیت شهری استان آذربایجان شرقی از لحاظ ساختارهای مورد بررسی گرفته در سطح توسعه پایدار خیلی بالا قرار گرفته است. شهرهای مراغه، میانه، مرند و سراب با دارا بودن 9.75 در صد از جمعیت شهری استان در سطح توسعه بالا قرار گرفته اند. گروه سوم شهرها که شامل شهرهای بناب، اهر، جلفا، صوفیان و ممقان با دارا بودن با 20.18 درصد در سطح متوسط توسعه یافتگی قرار گرفتند.مابقی شهرها که 62 درصد از تعداد شهرها و فقط 7.29 درصد از جمعیت شهری استان را شامل می شوند در سطوح پایین توسعه یافتگی در ساختارهای اقتصادی- اجتماعی و فرهنگی- بهداشتی قرار دارند. همچنین یافته های پژوهش نشان می دهد که ضریب همبستگی محاسبه شده بین توسعه شاخص های تلفیقی ساختارهای اقتصادی-اجتماعی و فرهنگی- بهداشتی شهرهای استان آذربایجان شرقی و تعداد جمعیت این شهرها برابر991.0با سطح اطمینان 99 درصد بوده و بنابراین یافته ها بیانگر توسعه شهرهای با جمعیت بیشتر و توسعه کمتر شهرهای کوچک و با جمعیت اندک است. لذا می توان نتیجه گرفت که این نتایج بیانگر آن است به لحاظ توسعه کلی الگوی فضای ناحیه ای در پهنه استان الگوی مرکز – پیرامون است.