مطالعه میدانی و آزمایشگاهی اثر نوع قیر امولسیونی و دانه‌بندی چیپ‌سیل اجرا ‌شده روی روسازی بتن غلتکی

نویسندگان

1 پردیس فنی و مهندسی، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه یزد

2 پردیس فنی و مهندسی، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه یزد

doi
10.22034/jcee.2020.10783
چکیده

در صنعت روسازی در دهه‌ اخیر در کشور به توسعه کاربرد سیمان در روسازی­ها توجه بیشتری شده است، یکی از مشکلات سطح رویه‌های بتن غلتکی کنده‌شدن سنگ­دانه­های سطحی و پوسته­شدن سطح آن است، هدف از انجام این مطالعه تعیین دانه­بندی مصالح سطحی و نوع قیر مناسب برای بهبود عملکرد رویه‌های بتنی غلتکی است. بنابراین میزان کنده­‌شدن دو نوع سنگ­دانه ریز و درشت­دانه از سطح رویه بتن غلتکی به عنوان متغیر کنترلی در این تحقیق انتخاب شد و در این راستا آزمایش جاروب برای کنترل‌کنده‌شدن سنگ­دانه‌ها استفاده‌ شد. یکی‌ دیگر از عوامل مؤثر در کنده­شدن سنگ­دانه میزان چسبندگی قیر است، از این­رو آزمایش بیرون‌کشیدگی سنگ­دانه‌ها از دو نوع قیر امولسیون و قیرامولسیون اصلاح­شده با پودر لاستیک نیز انجام شد. در این آزمایش میزان انرژی لازم برای کنده‌شدن سنگ­دانه‌ها از سطح چیپ­سیل به­دست آمد. همچنین برای بررسی بافت درشت چیپ­سیل از آزمایش پخش ماسه استفاده شد، در مقیاس میدانی نیز نمونه‌های چیپ­سیل نیز بر روی بتن غلتکی اجرا شد و نتایج در بازه زمانی چهار ماهه بررسی گردید. نتایج نشان می­دهد، با افزایش قیر مصرفی عمق بافت درشت­دانه در چیپ­سیل به مقدار 2 درصد کاهش می‌یابد. استفاده از پودر لاستیک در قیر امولسیون در آزمایش بیرون کشیدگی باعث افزایش ایجاد کشسانی در قیر به میزان 5/2 برابرمی‌شود. با ریزتر شدن دانه‌بندی میزان کنده‌شدن سنگ­دانه‌ها به­طور متوسط 14 درصد کاهش می‌یابد. در بررسی میدانی، بعد از پردازش تصویر مشخص شد که 70 درصد سطح بافت ریزدانه سالم باقی­مانده ولی بافت درشت‌دانه تقریباً از بین رفته و تنها 40 درصد آن باقی‌مانده است.