فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از ویژگی­های اصلی سلول خورشیدی پروسکایت، قابلیت جذب بالا در ناحیه مرئی است. با این حال می‏توان به جذب پایین آن‏ها در ناحیه فروسرخ که قسمت بزرگی از طیف خورشیدی در این ناحیه است و همچنین سمی بودن ترکیبات پروسکایت اشاره کرد. برای غلبه بر این مشکل نانوذرات فلزی معرفی شده‏اند. در این مقاله با قرار دادن نانوذرات در لایه جاذب پروسکایت به بررسی اثر اندازه، فاصله، موقعیت و ترکیب نانوساختارهای پلاسمونی بر روی جذب نور، جریان نوری، چگالی جریان اتصال کوتاه و بیشینه نرخ تولید در سلول خورشیدی پروسکایت پرداخته شده است. نتایج نشان می­دهد که با استفاده از نانوذرات نقره با شعاع nm50 و فاصله nm20، خصوصیات نوری ذکرشده نسبت به حالت مرجع که بدون حضور نانوذرات است، 33/1 برابر افزایش می­یابد. همچنین ضخامت‏های مختلف لایه جاذب که رابطه مستقیمی با میزان سمی بودن آن دارد نیز مورد بررسی قرار داده می­شود.