اثرسنجی مسیرنمایی طولی در کاهش فراوانی تصادفات انحرافی در راههای چندخطه برونشهری
نویسندگان
1 دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین
2 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین
3 اداره کل راهداری و حمل و نقل جادهای خراسان رضوی
4 دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین
doi
10.22034/jcee.2019.9088چکیده
تصادفات انحرافی بخش عمدهای از کل تصادفات جادهای برونشهری را تشکیل میدهد. هدف از انجام این پژوهش اثرسنجی مسیرنمایی طولی با استفاده از خطکشی طولی و تلفیق آن با بازتابهای چشمگربهای و در پی آن تفکیک اثر هرکدام از انواع تجهیزات بر فراوانی تصادفات جادههای برونشهری و ارائه ضریب اصلاح تصادف با توجه به مطالعه قبل و بعد از اقدامات اصلاحی میباشد. در این پژوهش با توجه به اقدامات مسیرنمایی انجام شده در سال 1393 در محورهای استان خراسان رضوی، دادههای ترافیکی و تصادفات انحرافی و سایر دادههای مورد نیاز برای اثرسنجی به روش بیز تجربی جمعآوری شد. در این مطالعه، مقدار اثربخشی نهایی برای خطکشی طولی و همچنین تلفیق آن با بازتابهای چشمگربهای در شب به ترتیب برابر با 36 و 5/43 درصد به دست آمد که معادل با ضرایب اصلاح تصادف 64/0 و 565/0 میباشد. نتایج این تحلیل نشاندهنده تأثیر معنادار تجهیزات مسیرنمایی بر تصادفات انحرافی در شب می-باشد. همچنین معناداری اثرات اقدامات ترکیبی این تجهیزات به مراتب بیشتر از استفاده صرف از هرکدام از آنها است. در نهایت، تاثیر معناداری برای کاهش تصادفات انحرافی در طول شبانهروز (شامل ساعات روشن روز) برای اقدام خطکشی طولی مشاهده نشد ولی خطکشی طولی در تلفیق با بازتاب چشم-گربهای تاثیری با معناداری بیشتر برای تصادفات انحرافی در طول روز داشته است.