دشواری‌های آموزش زبان‌های باستانی ایران ( اوستایی، فارسی باستان، سغدی)

نویسندگان

1 دانشگاه تهران، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، گروه زبانهای باستانی

doi
10.48308/hlit.2021.101130
چکیده

هدف اصلی از آموختن زبان‌های باستانی دستیابی به توانایی خواندن و درک متون باستانی است و برخلاف زبان‌های امروزی، کسب چهار مهارت شنیدن، خواندن، صحبت‌کردن و نوشتن ضروری نیست، چون کسی این زبان‌های بدون گویشور را به منظور برقراری ارتباط یاد نمی-گیرد. تمرکز بر مهارت خواندن اهمیت یادگیری دستور زبان را افزایش می‌دهد، زیرا از یک سو برای درک پیچیدگی‌های متن تسلط بر دستور زبان لازم است و از سوی دیگر بخش مهمی از کسانی که قصد فراگیری این زبان‌ها را دارند در رشتة زبان‌شناسی تاریخی تحصیل می‌کنند و با جنبه‌های دستوری متون باستانی سروکار دارند. در مقالة حاضر، ابتدا به تفاوت‌های میان آموزش زبان‌های باستانی و زبان‌های امروزی اشاره می‌شود و سپس با بیان دشواری‌های خاص آموزش سه زبان ایرانی اوستایی، فارسی‌باستان منابع اصلی آموزش این زبان‌ها در دانشگاه‌های ایران با یکدیگر مقایسه می-شوند. براساس این یررسی می‌بینیم که این کتاب‌ها از نظر روش اختلاف چندانی ندارند و همگی بر اساس روش «دستور-ترجمه» تألیف شده‌اند، اما کارآمدترین منابع با متن همراه هستند و هم‌زمان با آموزش دستور زبان و تمرینات دستوری، توانایی درک متن را هم افزایش می‌دهند.

کلیدواژه‌ها