پدیدارشناسی فضا در چیدمان های نوری جیمز تورل

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

doi
10.22051/jtpva.2024.46231.1561
چکیده

با افزایش آثار هنری در سال‌های اخیر که به بررسی رابطه نور و فضا می‌پردازند، زبان زیبایی‌شناختی و توجه به نور در هنر معاصر تغییر کرده است؛ به‌طوری‌که استفاده از نور به هنرمندان این دست از آثار در شیوه‌های مختلف هنری کمک کرده است که مرزهای هنر را دوباره بازآرایی و درعین‌حال بیننده را تحریک کند تا در مورد کیفیت‌ها و محدودیت‌های ادراک خویش تأمل کند. ازاین‌رو پژوهش حاضر بر آن است تا استفاده‌های هنری از نور در آثار چیدمانی هنرمند معاصر جیمز تورل را موردمطالعه قرار دهد و باهدف شناسایی ویژگی‌های آثار چیدمانی جیمز تورل به این پرسش پاسخ دهد که چگونه تورل می‌تواند پتانسیل‌های مختلف نور را در فضاسازی و درک انسان از جهان اثر را آشکار کند. روش جمع‌آوری اطلاعات این پژوهش به‌صورت کتابخانه‌ای و با اتخاذ روش کیفی و رویکردی پدیدارشناسانه ادراک صورت گرفته که ماهیتی توصیفی تحلیلی و هدفی بنیادی داشته است. نتایج پژوهش نشان داد که هسته مرکزی هنری تورل، حضور نور است؛ او با استفاده از نور در آثار هنری‌اش به دنبال این است که از مرزهای میدان‌های ادراکی بیننده عبور کند. جستجوی بیننده آثار او با نور فیزیکی و فضای عینی آغاز می‌شود، اما در ادامه به یک مکاشفه درونی از طریق مراقبه و تمرکز می‌انجامد و هنرمند می‌کوشد ضمن کشف مرزهای میدان ادراکی برای مخاطب تجربه‌ای معنوی برای او ایجاد کند.