فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به‌منظور بررسی اثرات استفاده از پوسته آفتابگردان(Helianthus annus L.)  با اندازه ذرات متفاوت در جیره­های حاوی سطوح مختلف پروتئین، از360 قطعه جوجه گوشتی سویه راس 308 در یک آزمایش فاکتوریل 2 × 3 در قالب طرح کاملاً تصادفی با شش تیمار و شش تکرار استفاده شد. تیمار­های آزمایشی شامل پوسته آفتابگردان (بدون پوسته، دارای چهار درصد پوسته با اندازه ذرات یک میلی‌متر و چهار درصد پوسته با اندازه ذرات پنج میلی‌متر) و دو سطح پروتئین (پروتئین نرمال و 10 درصد کمتر از احتیاجات) بودند. نتایج نشان داد که بیشترین افزایش وزن در دوره آغازین مربوط به تیمار چهار درصد پوسته درشت و سطح پروتئین نرمال بود، درحالی‌که بیشترین افزایش وزن در دوره رشد مربوط به جیره­های با پوسته درشت و در دوره پایانی و کل دوره پرورش، مربوط به پوسته ریز و درشت بود. کمترین مصرف خوراک در دوره آغازین نیز در تیمار چهار درصد پوسته درشت با کاهش سطح پروتئین به‌دست آمد. افزودن پوسته درشت موجب کاهش (بهبود) ضریب تبدیل غذایی در دوره آغازین و رشد گردید. پرندگان تغذیه‌شده با پوسته درشت و پروتئین نرمال، بالاترین وزن ران‌­ها را نشان دادند. تغذیه ذرات درشت پوسته آفتابگردان و کم‌پروتئین منجر به افزایش قابلیت هضم پروتئین خام شد. همچنین، ماده خشک و چربی در تیمار­های حاوی ذرات درشت پوسته، بالاترین درصد قابلیت هضم را داشتند. جمعیت باکتری­‌های لاکتوباسیل روده کور تغذیه‌شده با پوسته درشت آفتابگردان افزایش یافت. با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش، استفاده از چهار درصد پوسته آفتابگردان درشت در جیره با پروتئین کمتر از کاتالوگ، به جهت بهبود قابلیت هضم پروتئین خام می‌تواند مفید باشد. هرچند که استفاده از پوسته درشت آفتابگردان صرف‌نظر از سطح پروتئین خام جیره، موجب افزایش قابلیت هضم ماده خشک و چربی خام و جمعیت لاکتوباسیل روده کور و همچنین افزایش وزن نسبی لاشه جوجه‌های گوشتی گردید.