عوامل مؤثر بر رفتار و انتخاب شیوه سفر دانش آموزان مقطع ابتدایی در راه های برون شهری، قبل و در طول همه گیری کرونا (مطالعه موردی: راه های برون شهری استان گیلان)
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده فنی و مهندسی، گروه برنامه ریزی حمل و نقل، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، ایران
2 دانشجوی دکتری، دانشکده فنی و مهندسی، گروه برنامه ریزی حمل و نقل، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، ایران
3 دانشیار، دانشکده فنی و مهندسی، گروه برنامه ریزی حمل و نقل، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، ایران
doi
10.22119/jte.2025.498490.2727چکیده
این مطالعه رفتار سفر کودکان مقطع ابتدایی را در مناطق روستایی و حومه شهر، با تمرکز بر تأثیر نگرانیهای والدین مرتبط با ایمنی ترافیک، محیط اجتماعی و همهگیری کووید-19 بررسی میکند. در این تحقیق، با استفاده از نتایج پرسشنامه میان 582 خانواده دارای فرزندان مقطع ابتدایی محصل در مدارس حاشیه راه های استان گیلان، اطلاعات مرتبط با سفر فرزندان و ترجیحات والدین آنان جمع آوری شده است. سپس، با استفاده از مدل MNL، چگونگی تأثیر این عوامل بر انتخاب شیوه سفر قبل و بعد از همهگیری را تحلیل میکند. یافتهها نشان میدهد که نگرانیهای ایمنی ترافیکی و اجتماعی والدین، بهویژه پس از همهگیری، تأثیر بسزایی بر کاهش استفاده از حملونقل عمومی و افزایش وابستگی به وسایل نقلیه خصوصی داشته است. افزایش نگرانیها درباره عبور از راه های شلوغ و کمبود زیرساختهای ایمن برای عابران، همراه با ترسهای بهداشتی ناشی از همهگیری، باعث کاهش تمایل به استفاده از روشهای حملونقل فعال شده است. علاوه بر این، یافتهها همچنین نشان در دوران همهگیری، نگرانیهای والدین درباره ایمنی اجتماعی کودکانشان افزایش یافته است. این نتایج بر ضرورت بازنگری در برنامههای آموزشی و سیاستهای حملونقل برای حمایت از رفتارهای سفر ایمنتر و پایدارتر تأکید میکند. توصیههای سیاستگذاری شامل تقویت زیرساختهای ایمنی، اجرای اقدامات آرامسازی ترافیک، و تقویت مشارکت جامعه برای رسیدگی به نگرانیهای محیط اجتماعی است. این تحقیق نتایج ارزشمندی در مورد عوامل مؤثر بر رفتار سفر کودکان در بافتهای روستایی و حومهای ارائه میکند و مبنایی برای اقدامات هدفمند ارائه می دهد.
