تأملی پدیدارشناسانه بر تجربه زیباشناختی در هنر زیست محیطی معاصر (مطالعه موردی: پروژه آب و هوا)
نویسندگان
1
2
doi
10.22051/jtpva.2023.40526.1422چکیده
بحران دنیای معاصر، مساله آب وهوا در همه ابعاد است که جنبه های مختلف پدیده های طبیعی را دربرمی گیرد. همسو با مخاطرات محیط زیست و پدیدههای طبیعی، مضامین انتخابی هنر معاصر همراه با دستاوردهای رد شی هنری، تعریف و تغییر ارایه اثر هنری، عرصه حضور مخاطب با تجربه و درک ابژه هنری، توجه به پدیده های طبیعی و مسایل مرتبط با آن است. از سوی دیگر، دانش فلسفه -که در پی شرح اصل پدیدهها است- با رویکرد پدیده شناسی به مطالعه پدیده ها از هر نوع و توصیف آن ها و نحوه بروز و ظهورشان در زمان و مکان که توسط شناسنده درک می گردد، متعلقات ادراک پدیده ها را مورد توجه قرارمی دهد؛ در این میان، قرائت میکل دوفرن از پدیدارشناسی، تبیین ابژه و تجربهزیبایی شناختی (درک ابژه زیباییشناختی از طریق تجربه) و ادراک زیباییشناختی در هنر است. طبق این قرائت، ابژه و تجربهزیبایی شناسی، جداییناپذیرند و با حضور مخاطب برمبنای تجربه حسی، تجربهزیبایی شناختی میسر می گردد و از طریق آن، گرایش پرداختن به پدیده های طبیعی در هنر معاصر را می توان تشریح نمود. از همین رو، این پژوهش در تلاش است تا با روش توصیفی-تحلیلی و بهصورت کیفی، تجربه پدیدارشناختی را در محتوای تجربه هنری در «پروژه آب وهوا» که با پدیده های فراگیر طبیعی اجرا شدهاست، مورد مداقه قراردهد. نتیجه آنکه، پروژه آب وهوا با ایجاد تداعی بدون واسطه از وضعیت آبوهوا، زمان و مکانی را عینیت می بخشد که تکامل یافته وضعیت عموم در فضای شهری بهعنوان امر همگانی است و بازدیدکنندگان درنهایت، با کیفیت احساسی و تاملی در تجربه ابژه زیبایی شناسی، رویکردی همدلانه را دنبالمی کنند. این مقاله برگرفته از طرح پسادکتری نگارنده اول با عنوان «رویکرد انتقادی هنر معاصر به عدالت زیست محیطی » (شماره: 98017477 )است که با حمایت صندوق حمایت از پژوهشگران و فناوران کشور ( INSF )انجام یافته است.
