ضریب کاهش مقاومت تسلیم و نسبت جابهجایی غیرالاستیک بر اساس زلزلههای ثبت شده در ایران
نویسندگان
1 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سهند
2 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سهند
doi
10.22034/ceej.2019.9653چکیده
در این مقاله، ضریب کاهش مقاومت تسلیم، نسبت جابهجایی غیرالاستیک و شکلپذیری نیاز با در نظرگیری اثر پارامترهایی شامل زمان تناوب سیستم، نسبت میرایی، سطح شکلپذیری و شرایط ساختگاه با استفاده از رکوردهای زلزله ثبت شده در ایران در ساختگاه سنگی و خاک نرم مورد مطالعه قرار میگیرد. بدین منظور، پس از تصحیح رکوردهای زلزله، 55608 تحلیل تاریخچه زمانی خطی و 129024 تحلیل تاریخچه زمانی غیرخطی بدون تکرار و 15600 تحلیل تاریخچه زمانی غیرخطی با فرایند تکراری، برای سیستمهای یک درجه آزادی انجام شد. نتایج نشان میدهد که ضریب کاهش مقاومت تسلیم و نسبت جابهجایی غیرالاستیک به طور قابل توجه به زمان تناوب سیستم و سطح شکلپذیری و تا حدودی به شرایط ساختگاه بستگی دارد. همچنین با افزایش سطح شکلپذیری، ضریب کاهش مقاومت به ویژه در محدوده پریودهای متوسط و بلند، بیشتر شده و نسبت جابهجایی غیرالاستیک نیز در محدوده پریودهای خیلی کوتاه، افزایش مییابد. مقایسه طیفهای ضرائب به دست آمده بر اساس زلزلههای ایران در ساختگاه سنگی با روابط پیشنهادی محققین دیگر نشان میدهد که بین آنها مقداری اختلاف وجود دارد. در نهایت، در این پژوهش با انجام تحلیل رگرسیون غیرخطی روی نتایج به دست آمده برای ضریب کاهش مقاومت تسلیم و نسبت جابهجایی غیرالاستیک، روابطی برحسب زمان تناوب و سطح شکلپذیری برای ضرائب یاد شده بر اساس رکوردهای ثبت شده در ایران در ساختگاههای سنگی و خاک نرم ارائه گردید.