فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به­منظور بررسی اثرات منابع مختلف مکمل­های آلی و معدنی روی در بره­های پرواری نژاد آمیخته زل، آزمایشی با استفاده از تعداد 25 رأس بره نر با سن 4-3 ماه و میانگین وزن بدن (4/1 ± 5/25 کیلوگرم) در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با پنج تیمار به‌مدت 70 روز انجام شد. تیمارها شامل: 1- جیره مصرفی پایه بدون مکمل روی (حاوی 39/19 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک) 2- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به‏‌شکل روی متیونین 3- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به‌شکل روی گلایسین 4- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به‌شکل اکسید روی 5- جیره پایه + 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به‌شکل سولفات روی بود. میزان ماده خشک مصرفی روزانه، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک تعیین گردید. برای تعیین قابلیت هضم ظاهری، از روش اندازه‏گیری خاکستر نامحلول در اسید استفاده شد. خون‏گیری و اخذ مایع شکمبه در روز 70 آزمایش انجام گردید. نتایج نشان داد که افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل غذایی در تیمار­های حاوی مکمل­های آلی روی نسبت به گروه شاهد به­طور معنی­داری بهبود یافت. قابلیت هضم ظاهری ماده آلی در تیمار­های مکمل‏شده با روی آلی و قابلیت هضم الیاف نا‏محلول در شوینده خنثی و الیاف نا‏محلول در شوینده اسیدی در بره­های دریافت­کننده مکمل­های آلی روی و اکسید روی نسبت به سایر تیمار­ها به­طور معنی­داری بیشتر بود. غلظت گلوکز و روی سرم در تمامی بره­های مصرف­کننده مکمل روی نسبت به گروه شاهد به­طور معنی­داری افزایش یافت. به­طور کلی، می‏توان نتیجه گرفت، افزودن 30 میلی­گرم روی در کیلوگرم ماده خشک به جیره پایه (حاوی 39/19 میلی‏گرم روی در کیلوگرم ماده خشک) از منابع آلی مکمل روی در مقایسه با منابع معدنی روی، تأثیر بهتری بر عملکرد رشد بره‏های پرواری دارد. همچنین استفاده از هر دو منبع آلی و معدنی روی، سبب افزایش غلظت گلوکز سرم خون شد.