اثر تغذیه طولانی مدت کلرید کادمیوم بر غلظت آن در بافتها، ادرار و مدفوع و غلظت عناصر آهن، روی و مس در بافتهای گوسالههای نر هلشتاین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد
2 استاد گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد
3 استاد گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22124/ar.2017.2172چکیده
در این آزمایش تأثیر تغذیه طولانی مدت عنصر کادمیوم بر غلظت کادمیوم در بافتهای مختلف کبد، کلیه، ریه، عضلات، استخوان و خون و غلظت آن در ادرار و مدفوع و همچنین اثر آن بر غلظت عناصر آهن، روی و مس در بافتهای کبد، کلیه، استخوان و عضلات درگوساله های نر هلشتاین مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 20 رأس گوساله نر هلشتاین با میانگین وزن 203 کیلوگرم و سن 185 روزدر قالب یک طرح کاملاً تصادفی با چهار گروه و پنج تکرار مورد مطالعه قرار گرفتند. جیره غذایی هر چهار گروه یکسان بود و فقط مقدار کادمیوم اضافه شده به جیره آنها متفاوت بود (به ترتیب صفر، 2، 5 و 10 میلی گرم در کیلوگرم ماده خشک خوراک). پس از پایان آزمایش (300 روز)، گوساله ها ذبح شدند و نمونه های بافتی از کبد، کلیه، ریه، استخوان قلم پا، عضله ران، عضله قلب و طحال گرفته شد. همچنین در سه روز پایانی، نمونه های خون، ادرار و مدفوع گوسالهها جمع آوری گردید. نتایج نشان داد که با افزایش مقدار کادمیوم جیره، غلظت کادمیوم در بافتها و به ویژه کبد و کلیهها به شکل معنی داری افزایش یافت (05/0P<). با افزایش مصرف کادمیوم، غلظت کادمیوم ادرار و مدفوع نیز افزایش یافت (05/0P<). همچنین همراه با افزایش مصرف کادمیوم، مقدار مس کبد و استخوان و مقدار آهن و روی کلیه ها و کبد، کاهش معنی داری داشت (05/0P<). به طور کلی می توان چنین نتیجه گیری کرد که آلودگی محیط و بهویژه خاک و آب با کادمیوم با افزایش ورود آن به تولیدات دامی و طبیعتاً بدن انسان و بروز اثرات سمی آن همراه خواهد بود.