فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثرات افزودن سطوح مختلف رطوبت به جیره کاملاً مخلوط بر عملکرد، فعالیت آنزیمی شکمبه، فراسنجه‌های شکمبه‌ای و خونی بره‌های پرواری بود. در پژوهش حاضر، از 28 رأس بره نژاد لری با میانگین سن 6±120 روزه و میانگین وزن زنده 4/3 ± 4/33 استفاده شد. دام‌ها در چهار تیمار آزمایشی و هفت تکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی قرار گرفتند. جیره‌های آزمایشی که در آن‌ها سطوح 10 (شاهد)، 20 و 30 و 40 درصد رطوبت وجود داشت به‌مدت 56 روز به دام‌ها تغذیه شدند. داده­های به‌دست آمده در قالب ظرح کاملاً تصادفی با استفاده از رویه GLM نرم‌افزار آماری SAS تجزیه شدند. نتایج نشان داد که غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه تا سطح 30 درصد رطوبت جیره به‌صورت خطی افزایش یافت (05/0>P). افزایش درصد رطوبت جیره‌های آزمایشی تا سطح 30 درصد باعث افزایش خطی غلظت کل اسیدهای چرب فرار و پروپیونات شکمبه گردید (05/0>P)، هرچند غلظت pH و سایر اسیدهای چرب فرار شامل استات، بوتیرات، ایزوبوتیرات، والرات، ایزووالرت و نسبت استات به پروپیونات تحت تأثیر درصد رطوبت جیره قرار نگرفت (05/0<P). با افزایش رطوبت در جیره تا سطح 30 درصد فعالیت آنزیم کربوکسی متیل سلولاز و آلفا آمیلاز به‌طور خطی افزایش نشان داد (05/0>P). هرچند فعالیت آنزیم­های میکروکریستالین سلولاز و فعالیت تجزیه کاغذ صافی در شکمبه و متابولیت­های شیمیایی خون شامل گلوکز، پروتئین تام و نیتروژن اوره­ای خون (BUN) تحت تأثیر جیره‌ها قرار نگرفتند (05/0P>). افزایش سطح رطوبت جیره تا 30 درصد باعث افزایش خطی میزان مصرف ماده خشک و افزایش وزن روزانه دام‌ها شد (05/0>P). هرچند، مصرف NDF و ADF جیره‌ای، وزن نهایی دام‌ها و ضریب تبدیل خوراک تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0P>). در کل، نتایج پژوهش حاضر نشان داد که افزودن رطوبت به جیره غذایی تا سطح 30 درصد سبب بهبود شرایط هضم و تخمیر شکمبه و به تبع، عملکرد رشد بره‌های پرواری شد.