طراحی بهینه سازه های فضاکار مبتنی بر نظریه قابلیت اطمینان با استفاده از الگوریتم ژنتیک
نویسندگان
1 گروه سازه دانشکده مهندسی عمران دانشگاه تبریز
2 دانشکده فنی مهندسی عمران، دانشگاه تبریز
doi
10.22034/ceej.2018.7574چکیده
بهینه سازی سازهها بر اساس نظریه قابلیت اطمینان، با توجه به طبیعت تصادفی پارامترهای سازهای از قبیل خواص مصالح، بارهای خارجی، ابعاد هندسی و غیره مورد توجه ویژهای قرار گرفته است. به کمک نظریه قابلیت اطمینان سیستمهای سازهای، میتوان عدم قطعیتهای ناشی از طبیعت آماری پارامترهای سازهای را به صورت روابط ریاضی درآورد. متعاقباً، میتوان ملاحظات ایمنی و عملکرد را به طور کمی وارد روند طراحی نمود. در این مقاله طراحی بهینه سازههای فضاکار بر اساس کمینه سازی وزن تحت محدودیت قابلیت اطمینان اعضا و سیستم سازهای صورت گرفته است. در این مسیر با همگرایی موضعی و زمان طولانی لازم برای انجام محاسبات قابلیت اطمینان در سازههای بزرگ مقیاس، روبه رو هستیم. هدف از این مقاله ارایه روشی برای رفع این مشکلات میباشد. با در نظر گرفتن شاخص قابلیت اطمینان به عنوان محدودیت طراحی، محاسبات بهینهسازی احتمال اندیشانه برای سازههای بزرگ، در محدوده زمانی بهینه سازی یقین اندیشانه قرار میگیرد. بررسی نتایج نشان میدهد، این الگوریتم در نظر گرفته شده برای بهینه سازی خرپاهای متقارن با بارگذاری متقارن عملکرد بسیار مناسبی از خود نشان میدهد.
