تأثیر پرورش گروهی و انفرادی بر عملکرد، فراسنجههای خونی، تخمیر شکمبه، رفتار و سلامت گوسالههای شیری
نویسندگان
1 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان،اصفهان، ایران.
2 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
3 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
4 گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22067/ijasr.2021.71006.1030چکیده
هدف از این مطالعه، مقایسه نگهداری گوسالههای شیرخوار در جایگاه انفرادی یا گروهی بر عملکرد، رشد اسکلتی، خون، رفتار، تخمیر شکمبه و سلامت بود. تیمارها شامل گوسالههای پرورش یافته در 1) جایگاههای انفرادی (2 × 5/1 مترمربع) و یا 2) جایگاههای گروهی (4 × 3 مترمربع، 4 گوساله/جایگاه) بود. مصرف خوراک بهطور روزانه، وزنکشی در زمان تولد، 28، 63، و 90 روزگی و رشد اسکلتی در ابتدا و انتهای دوره ثبت شدند. نمونه خون چهار روز قبل و بعد از شیرگیری و مایع شکمبه در روزهای 50 و 80 روزگی جمعآوری و رفتارها در دورههای 24 ساعت در روزهای 60 و 89 روزگی ثبت شد. مصرف خوراک، افزایش وزن روزانه، وزن بدن و رشد اسکلتی در دورههای مختلف تفاوت معنیداری نداشت. دفعات و طول مدت بیماری اسهال و پنومونی، کل درمان بیماریها، تولید اسیدهای چرب فرار و pH شکمبه در بین تیمارها تفاوتی نداشت. سطح گلوکز و نیتروژن اوره خون نیز در بین تیمارها متفاوت نبود، ولی سطح کلسترول در گوسالههای انفرادی در مقایسه با گوسالههای گروهی در قبل و بعد از شیرگیری بیشتر بود. رفتارهای بازی، تیمار کردن، و مکیدن متقابل در گوسالههای گروهی و سایر رفتارهای دهانی غیر تغذیهای در گوسالههای انفرادی در قبل از شیرگیری بیشتر بود. در پس از شیرگیری که تمام گوسالهها بهصورت گروهی بودند، تفاوت معنیداری در رفتارها مشاهده نشد. بهطور کلی، نتایج نشان داد که گروهبندی زودهنگام گوسالهها در مقایسه با پرورش در جایگاههای انفرادی اثری بر عملکرد، تخمیر شکمبه، و سلامت گوسالهها در قبل و بعد از شیرگیری نداشت، ولی منجر به بهبود رفاه (افزایش فعالیتهای بازی و تیمار کردن و کاهش رفتارهای دهانی غیر تغذیهای) گوسالهها در دوره قبل از شیرگیری شد.